เป่ยโมถัวรับมือได้ง่ายกว่าเป่ยหวนหรือไม่?
เรื่องนี้ย่อมไม่ต้องสงสัย
แม้เป่ยหวนจะเสื่อมถอยจนแทบไม่เหลือสภาพ แต่ก็ยังสามารถขยี้เป่ยโมถัวได้อยู่ดี
รังแกคนอ่อนแอกว่า ย่อมเป็นเรื่องปกติ
แม้ชนเผ่าเถื่อนทางเหนือจะเขลาอยู่บ้าง แต่ก็คงเข้าใจหลักการนี้เช่นกัน
“ถูกต้อง!”
อวิ๋นเจิงพยักหน้า “อีกด้านหนึ่ง เมื่อพิจารณาจากภูมิประเทศและชัยภูมิ การบุกมาจากเป่ยโมถัวก็เป็นประโยชน์ต่อพวกเขามากกว่าเช่นกัน! มิฉะนั้น หากคิดจะตีมาถึงซั่วเป่ย ก็จำต้องผ่านระเบียงตะวันตกแห่งทะเลทราย ขอเพียงข้าส่งคนไปเฝ้าระเบียงตะวันตกแห่งทะเลทราย พวกเขาก็ไม่มีทางบุกมาได้”
เจียเหยาขมวดคิ้วครุ่นคิด
แม้การวิเคราะห์ของอวิ๋นเจิงจะฟังขึ้นอยู่บ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นอย่างที่เขาคิดเสียทั้งหมด
“ข้าว่าไม่แน่!”
เจียเหยาส่ายหน้า “เจ้าจะมองว่าเผ่าหมานเขลาได้ แต่อย่าคิดว่าเผ่าหมานโง่เขลา!”
“หมายความว่าอย่างไร?” อวิ๋นเจิงถามต่อ
เจียเหยากล่าวว่า “หากเผ่าหมานบุกจากเป่ยโมถัวมุ่งหน้าสู่ซั่วเป่ย ก็จะไม่มีทางถอยโดยสิ้นเชิง! หากพวกเราระดมกำลังเข้าล้อม เผ่าหมานคงถูกสังหารจนหมดสิ้น!”
เมื่อได้ฟังคำพูดของเจียเหยา อวิ๋นเจิงก็อดพยักหน้าในใจไม่ได้
อืม ก็มีเหตุผลอยู่
แนวรบลึกยาวถึงเพียงนี้ เผ่าหมานจะบุกมาถึงซั่วเป่ย ย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายจริง ๆ
อวิ๋นเจิงลูบคางพลางครุ่นคิด “เช่นนั้นพวกเขามีโอกาสใช้ตอนเหนือของเป่ยโมถัวเป็นฐานที่มั่น แล้วค่อย ๆ บุกไปทางราชสำนักของพวกเจ้าหรือไม่?”
“เรื่องนี้ก็เป็นไปได้!” เจียเหยาครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ “อย่างไรเสีย โอกาสที่เผ่าหมานจะบุกซั่วเป่ยนั้นมีน้อยมาก ความเป็นไปได้สูงสุดยังคงเป็นการโจมตีเป่ยหวนของพวกเรา!”