กลางดึก หิมะขาวโพลนร่วงโปรยลงมาจากฟากฟ้า
ด้านนอกหนาวเหน็บจนพื้นดินเยือกแข็ง แต่ภายในถ้ำหิมะยังพอทนไหว
แม้จะไม่ถึงกับอบอุ่น อย่างน้อยก็ยังพอหลับได้
อวิ๋นเจิงอดทอดถอนใจไม่ได้ว่า การตัดสินใจให้ทหารทุ่งนากินเนื้อในครานั้นช่างหลักแหลมยิ่งนัก
พวกเขากินแกะไปไม่น้อย ทั้งยังถลกหนังแกะออกมาได้หลายผืน
บัดนี้หนังแกะเหล่านั้นล้วนได้ใช้ประโยชน์แล้ว
หากไม่มีหนังแกะรองอยู่ใต้ตัว คืนนี้คงไม่มีผู้ใดหลับลงได้แน่
ยามเช้า อวิ๋นเจิงก้าวออกจากถ้ำหิมะ
หิมะขาวโพลนยังคงโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าไม่ขาดสาย
ทอดสายตามองออกไป แม้แต่ระยะห้าสิบเมตรก็ยังเห็นไม่ชัด
อวิ๋นเจิงสบถด่าภูมิอากาศบัดซบของซั่วเป่ยอยู่ในใจ พลางนำคนมุ่งหน้าไปยังป้อมยาม
คนในป้อมยามกำลังต้มน้ำหิมะ อวิ๋นเจิงกำลังจะขอน้ำเดือดสักชามมาชงเสบียงแห้ง ทันใดนั้นเสียง “ตึกตัก ตึกตัก” พลันดังขึ้นข้างหู
แม้สายลมหนาวจะพัดหวีดหวิว เสียงนั้นกลับยังคงชัดเจนยิ่ง
นั่นคือเสียงกีบม้ากระทบพื้นน้ำแข็ง!
ทหารม้าเป่ยหวนเคลื่อนไหวแล้ว!
อวิ๋นเจิงสะดุ้งเฮือก ทิ้งเสบียงแห้งในมือทันที ก่อนตวาดเสียงต่ำใส่เกาเหอ “ถ่ายทอดคำสั่งลงไป กองทัพทั้งหมดเตรียมพร้อม! หากกลองยังไม่ดัง ห้ามผู้ใดเคลื่อนไหวโดยพลการ!”
เกาเหอมิกล้าชักช้า รีบลงไปถ่ายทอดคำสั่ง
ขณะที่คำสั่งของอวิ๋นเจิงถูกส่งลงไป เสียงกีบม้าก็ดังใกล้เข้ามาทุกขณะ
เมื่อได้ยินเสียงกีบม้าสะเทือนเลื่อนลั่น อวิ๋นเจิงก็อดคิดฟุ้งซ่านไม่ได้
หากเสียงนี่ทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนจนพื้นน้ำแข็งแตกร้าว สนามรบที่ควรเคร่งขรึมแห่งนี้คงกลายเป็นเรื่องชวนหัวไปเสียแล้ว