ชั่วพริบตา เปลวเพลิงโหมลุกขึ้นตรงปากทางเข้าหุบเขา
ขณะเดียวกัน ผู้คนที่ซุ่มซ่อนอยู่เหนือหุบเขามานานต่างทยอยปรากฏตัวขึ้นริมผา
พร้อมกับห่าธนูที่โปรยลงมาราวสายฝน ทหารม้าเป่ยหวนในหุบเขาก็แตกตื่นอลหม่านทันที
“มีคนซุ่มโจมตี! ถอนกำลัง! ถอนกำลังเร็ว!”
ซู่ตูชักดาบปัดลูกธนูหลายดอกที่พุ่งเข้ามา ก่อนตะโกนสุดเสียง
ทว่าในยามนี้ ทหารม้าเป่ยหวนแตกกระเจิงจนไร้ขบวนแล้ว
เสียงคำรามของซู่ตูถูกกลบด้วยเสียงกรีดร้องของผู้คนและเสียงม้าศึกส่งเสียงร้องไปนานแล้ว
“ถอนกำลัง! ถอนกำลังเร็วเข้า!”
เย่ซู่เซียนเองก็ตะโกนสุดกำลัง
รอยยิ้มบนใบหน้าของทั้งสองเลือนหายไป เหลือเพียงความหวาดกลัวและแตกตื่นอย่างไม่สิ้นสุด
เมื่อเห็นห่าธนูโปรยลงมาเก็บชีวิตทหารม้าเป่ยหวนอย่างต่อเนื่อง ดวงตาของทั้งสองก็แดงก่ำ
ในหุบเขาเช่นนี้ ทหารซุ่มโจมตีของต้าเฉียนอยู่บนที่สูง ได้เปรียบภูมิประเทศอย่างเด็ดขาด การโต้กลับเพียงประปรายของฝ่ายพวกเขาแทบไม่มีความหมาย
หากออกจากหุบเขาไม่ได้ สิ่งที่รอพวกเขาอยู่ก็คือการถูกกวาดล้างทั้งกองทัพ!
ขณะที่ทั้งสองร้อนใจจนแทบคลุ้มคลั่ง ผู้บัญชาการกองหลังซึ่งมีกองทหารม้าหลายคนคุ้มกันฝ่าห่าธนูเข้ามาหาซู่ตู พลางร้องคร่ำครวญว่า “ท่านแม่ทัพ ศัตรูจุดไฟเผาทางด้านหลัง เส้นทางถอยของพวกเราถูกตัดขาดแล้ว!”
“อะไรนะ?”
สีหน้าซู่ตูแปรเปลี่ยนฉับพลัน รู้สึกประหนึ่งฟ้าดินหมุนคว้าง
ด้านหลังเกิดเพลิงไหม้!
แม้แต่ทางถอยออกจากหุบเขาก็ถูกตัดขาดแล้ว!
จบสิ้นแล้ว!
คราวนี้จบสิ้นจริง ๆ!
ซู่ตูเต็มใบหน้าด้วยความโศกแค้น ตะโกนก้องอย่างเกรี้ยวกราด “บุก! ทุกคนบุกไปข้างหน้าให้ข้า!”