อวิ๋นเจิงหลับสนิทเป็นอย่างยิ่ง
ทว่าในระหว่างหลับ เขากลับฝันร้ายอีกครั้ง
ในความฝัน มีคนสองคนที่มองหน้าตาไม่ชัด ใช้ผ้าแพรขาวยาวสามฉื่อรัดคอเขาแน่น
ไม่ว่าเขาจะดิ้นรนอย่างไรก็ไร้ผล
ยามที่เขาใกล้จะขาดใจ ในที่สุดก็สะดุ้งตื่นจากฝันร้าย
เขานึกอยากลุกขึ้นนั่งตามสัญชาตญาณ แต่กลับขยับตัวไม่ได้
เมื่อเบิกตาขึ้นฉับพลัน ใบหน้าของเขาก็แทบเขียวคล้ำ
ผ้าแพรขาวยาวสามฉื่อไม่มี
แต่มีแขนหยกอยู่ข้างหนึ่ง
แขนหยกของเสิ่นลั่วเยี่ยนรัดคอเขาแน่น แถมยังมีขาข้างหนึ่งพาดทับร่างเขาอีก
เห็นท่านอนพิสดารของเสิ่นลั่วเยี่ยนแล้ว อวิ๋นเจิงก็ได้แต่ทำหน้าเอือมระอา
มิน่าเล่าถึงฝันร้าย!
หากไม่มีฝันร้ายนั่น ไม่แน่ว่าเขาคงถูกนางรัดคอตายไปแล้ว!
“แค่ก ๆ...”
อวิ๋นเจิงใช้แรงแกะแขนเสิ่นลั่วเยี่ยนออก ลมหายใจพลันโล่งขึ้นทันที
“อา...”
เสิ่นลั่วเยี่ยนถูกเสียงไอของอวิ๋นเจิงปลุกให้ตื่น นางถามอย่างงัวเงียว่า “ยามใดแล้ว?”
“ไม่รู้”
อวิ๋นเจิงส่ายหน้าเบา ๆ “แต่ยามนี้เหมาะจะส่งข้าไปปรโลกยิ่งนัก”
“ส่งท่านไปปรโลก?”
เสิ่นลั่วเยี่ยนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย “ฟ้ายังไม่ทันสาง ท่านพูดจาเหลวไหลอันใด?”
ฟ้ายังไม่ทันสาง?
ข้างนอกยังมืดสนิทอยู่เลย!
คงยังเป็นยามสามกลางดึกกระมัง!
“เจ้าไม่รู้หรอกว่าท่านอนเมื่อครู่ของเจ้าเป็นอย่างไร!”
อวิ๋นเจิงมองนางอย่างทั้งขำทั้งอ่อนใจ “หากข้าตื่นช้ากว่านี้อีกหน่อย คงถูกเจ้ารัดคอตายไปแล้ว!”
ถ้ามีโทรศัพท์ก็คงดี!
จะได้ถ่ายภาพท่านอนพิสดารของเสิ่นลั่วเยี่ยนเก็บไว้!
“หา?”
เสิ่นลั่วเยี่ยนขยี้ตา “เมื่อครู่ข้ารัดท่านหรือ?”
“แล้วจะเป็นใครได้อีก?”
อวิ๋นเจิงพูดไม่ออก “เจ้าคิดว่ารัดใครอยู่เล่า?”
“ข้า...”
เสิ่นลั่วเยี่ยนชะงักเล็กน้อย ก่อนยิ้มอย่างกระดากอาย “เมื่อครู่ข้าฝันว่าจับม้าป่าพยศตัวหนึ่งได้ ข้าขี่อยู่บนหลังมัน แต่มันเอาแต่คิดจะสลัดข้าลง ข้าจึงหมอบอยู่บนหลังม้า กอดคอมันไว้แน่น...”