ล้อมเว่ยเปียนหรือ?
พูดง่ายเสียจริง
หากกองทัพไล่ตามกล้าล้อมเว่ยเปียน เขาคงยินดีจนแทบอดใจไม่ไหว
อาศัยความพร้อมรอรับศึก ต่อให้ทหารม้าชั้นยอดหนึ่งหมื่นนายของพวกเขาต้องเผชิญหน้ากับข้าศึกที่มีจำนวนมากกว่าถึงสามเท่า ก็ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัว
ยิ่งไปกว่านั้น กองทัพที่ไล่ตามย่อมไม่อาจขนเสบียงจำนวนมากมาไล่ล่าพวกเขาได้
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ กองทัพที่ไล่ตามย่อมมีจำนวนไม่มากนัก
อย่างมากก็คงมีเพียงสองถึงสามหมื่นคน
พวกเขาต้องยึดเว่ยเปียนให้ได้ จึงจะพักฟื้นอย่างแท้จริง
เมื่อคืนพวกเขาวุ่นวายกันตลอดทั้งคืน วันนี้ยังเร่งเดินทัพมาไกล ทั้งคนทั้งม้าต่างเหน็ดเหนื่อยเต็มที
จำต้องพักผ่อนให้เต็มที่สักคืน
“ดังนั้น เจ้าคิดจะให้คนของเราสวมเสื้อผ้าพวกนี้ แล้วบุกเข้าเว่ยเปียนอย่างฉับพลันเพื่อยึดประตูเมืองหรือ?”
ฉินชีหู่ถามด้วยรอยยิ้ม
“อืม!”
อวิ๋นเจิงพยักหน้า “ยามนี้กำลังพลที่เว่ยเปียนต้องว่างเปล่าอย่างแน่นอน คาดว่าคงมีไม่ถึงสองสามพันคนด้วยซ้ำ! เราส่งคนสักแปดร้อยถึงหนึ่งพันนายสวมเสื้อผ้าของพวกเขาบุกเข้าเมือง ก็ยึดสถานการณ์ไว้ได้แน่!”
“ฟังดูเข้าที!”
ฉินชีหู่พยักหน้าเห็นด้วย
เพื่อปิดล้อมพวกเขาไว้ที่กู้เปียน กองทัพเป่ยหวนคงยกกำลังออกมาทั้งหมดแล้ว
เจียเหยาคงนึกไม่ถึงแม้แต่น้อยว่าพวกเขาจะฝ่าวงล้อมออกมาได้ และไม่มีทางส่งคนไปประจำการป้องกันที่เว่ยเปียนกับชิงเปียนมากนัก
กำลังป้องกันของเว่ยเปียนกับชิงเปียนในยามนี้ย่อมมีจำกัดอย่างยิ่ง
อวิ๋นเจิงบอกว่ามีสองสามพันคน นับว่าสูงเกินจริงแล้วด้วยซ้ำ
เมื่อคิดเช่นนั้น ฉินชีหู่ก็เอ่ยขึ้นทันที “เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้! ประเดี๋ยวข้าจะนำคนไปยึดเมือง!”