อวิ๋นเจิงต้องการให้พวกเขาฟันอาวุธของนายกองเหล่านี้หรือ?
หากเขาหมายความเช่นนั้นจริง เหตุใดไม่พูดให้ชัดแต่แรกเล่า?
ไม่นาน เกาเหอกับโจวมี่ก็เข้าใจขึ้นมา
องค์ชายหกจงใจทำให้คนเข้าใจผิด!
ไม่ใช่ต้องการขู่ให้แม่ทัพผู้ใต้บังคับบัญชาคนนี้ที่วิ่งไปฟ้องฮั่วกู้ตกใจ ก็ต้องการข่มขวัญฮั่วกู้!
หรืออาจเป็นทั้งสองอย่าง
“ยังยืนอึ้งทำอะไรอยู่?”
อวิ๋นเจิงถลึงตามองเกาเหอกับโจวมี่ “เร่งมือเข้า ฟันอาวุธของพวกเขาให้เปิ่นหวัง!”
ฟันดาบน่ะหรือ!
เรื่องแค่นี้ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว!
ทั้งสองชะงักไปเล็กน้อย ก่อนคว้าอาวุธของนายกองเหล่านั้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ชักดาบศึกของตนออกโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เสียง “เคร้ง เคร้ง” ดังขึ้นไม่กี่ครั้ง อาวุธของคนเหล่านั้นก็ขาดเป็นสองท่อน
เมื่อเห็นดาบหักบนพื้น สีหน้าของฮั่วกู้พลันแปรเปลี่ยนอย่างใหญ่หลวง
เหล่านายกองที่ยังขวัญเสียต่างมองอาวุธที่ถูกฟันขาดบนพื้นด้วยความตื่นตะลึง
นี่...ฟันขาดแล้วหรือ?
นี่มันศาสตราวิเศษชนิดใดกัน?
ถึงกับฟันอาวุธของพวกเขาขาดได้อย่างง่ายดายเช่นนี้?
ก่อนที่คนเหล่านั้นจะทันได้ตั้งสติ อวิ๋นเจิงก็รับดาบของเกาเหอมา แล้วโยนให้ฮั่วกู้
อวิ๋นเจิงมองฮั่วกู้อย่างเฉยชา “แม่ทัพฮั่ว ลองดูดาบเล่มนี้ว่าเป็นเช่นไร”
ฮั่วกู้ได้สติ รีบรับดาบประจำกายของเกาเหอมาพินิจดู
เพียงกวาดตามอง ฮั่วกู้ก็ตกตะลึงจนหน้าถอดสี
ดาบเล่มนี้ฟันดาบอีกสองเล่ม แต่กลับมีเพียงรอยบิ่นเล็กน้อยเท่านั้นหรือ?
นี่...นี่ช่างคมกริบราวตัดเหล็กประหนึ่งตัดโคลน!
อีกทั้งยังมีลวดลายงดงามถึงเพียงนี้?