“อะไรนะ กองทัพศัตรูมุ่งหน้าไปชิงอี้ทั้งหมดหรือ?”
ณ ลู่อี้ฝู่ ชิวซานจวินได้รับข่าวว่ากองทัพศัตรูหายไปทั้งหมดตั้งแต่ยามเช้าแล้ว
ทว่าเขากังวลว่าจะเป็นกลลวง จึงไม่ยอมส่งคนออกจากเมืองไปตรวจสอบเสียที
กระทั่งถึงยามเที่ยง เขาก็นั่งไม่ติดอีกต่อไป จึงส่งคนออกไปตรวจสอบ
ผลที่ได้คือ กองทัพศัตรูหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงรอยเกือกม้าและมูลม้ากระจายอยู่ทั่ว
ไม่ว่าจะเป็นรอยเกือกม้าหรือมูลม้า ล้วนชี้ไปยังทิศทางเดียวกัน
ชิงอี้!
กองทัพศัตรูมุ่งหน้าไปชิงอี้!
ชิวซานจวินสงสัยอย่างยิ่ง ครุ่นคิดจนแทบพลิกสมอง
กองทัพศัตรูมุ่งหน้าไปชิงอี้จริง ๆ หรือเพียงแสร้งทำเป็นมุ่งหน้าไปที่นั่น
ชิงอี้!
พวกมันกล้าดีอย่างไรถึงมุ่งหน้าไปชิงอี้!
กองทัพศัตรูอ้อมลู่อี้ฝู่ไป หรือไม่กลัวว่ากองลำเลียงเสบียงซึ่งอยู่ด้านหลังจะถูกพวกเขาโจมตีหรือ?
ผ่านไปเนิ่นนาน ที่ปรึกษาข้างกายชิวซานจวินจึงเอ่ยด้วยสีหน้าขมขื่น “ท่านอ๋อง พวกเราคิดผิดกันหมด เป้าหมายของกองทัพศัตรูตั้งแต่แรกก็คือชิงอี้...”
แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาชิวซานจวิน เขากัดฟันคำรามเสียงต่ำ “พวกมันกล้าอ้อมลู่อี้ฝู่ไปโจมตีชิงอี้ได้อย่างไร ไม่ต้องการเส้นทางส่งกำลังบำรุงแล้วหรือ?”
ที่ปรึกษาส่ายหน้าเบา ๆ “พวกมันมิใช่ไม่ต้องการเส้นทางส่งกำลังบำรุง แต่พวกมันไม่จำเป็นต้องมีเส้นทางส่งกำลังบำรุงเลยต่างหาก! พวกมันล้วนเป็นทหารม้า เคลื่อนกำลังรวดเร็วประหนึ่งสายลม ทั้งยังอาศัยการปล้นชิงเสบียงได้!”
ยามนี้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดกองทัพศัตรูจึงมีแต่ทหารม้า
เบื้องหลังกองทัพศัตรูไม่มีหน่วยลำเลียงเสบียงอย่างที่พวกเขาคาดคิดแม้แต่น้อย!
หรือไม่ พวกมันก็ยึดเมืองเล็ก ๆ หลายแห่งระหว่างโหลวชงกับชิงอี้อย่างไร้สุ้มเสียงไปแล้ว
กองทัพศัตรูมีโอกาสสูงที่จะเปลี่ยนทางเล็กสายนั้นให้กลายเป็นเส้นทางส่งกำลังบำรุง!
พวกเขามัวแต่คิดว่าจะตั้งรับอย่างมั่นคงเพื่อบั่นทอนกำลังพลของศัตรู