วันรุ่งขึ้น อวิ๋นเจิงมาถึงเนินสิบลี้ก่อนกำหนด ซึ่งอยู่ห่างจากตัวเมืองจวิ้นผิงซานราว 50 ลี้
ก่อนที่เขาจะมาถึง กองทหารองครักษ์ได้ส่งคนจำนวนมากออกไปตรวจตราพื้นที่โดยรอบ เพื่อให้แน่ใจว่าจ้าวจี๋จะไม่ซุ่มกำลังไว้โจมตีอวิ๋นเจิง
อวิ๋นเจิงจัดโต๊ะน้ำชาไว้ เตาเล็กข้างกายยังมีน้ำในกาตั้งอุ่นอยู่
เมี่ยวอินนั่งอยู่ข้างอวิ๋นเจิง ทั้งสองรอจ้าวจี๋มาอย่างเงียบเชียบ
“หากจ้าวจี๋พาคนมาไม่มาก พวกเราจะจับตัวเขาเสียเลยได้หรือไม่?”
เมี่ยวอินเอ่ยถามอวิ๋นเจิงขึ้นกะทันหัน
ขอเพียงจับตัวจ้าวจี๋ได้ กองทัพใหญ่ในแคว้นสุยโจวย่อมไร้ผู้นำหลัก จนไม่กล้ากระทำการบุ่มบ่าม
“อย่าประมาทจ้าวจี๋”
อวิ๋นเจิงส่ายหน้าเบา ๆ “คนที่เสนอให้พบกันคือจ้าวจี๋เอง เจ้าคิดหรือว่าเขาจะนึกไม่ถึงว่าพวกเราอาจจับตัวเขา?”
เมี่ยวอินครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจ “เจ้าคิดว่าก่อนมาที่นี่ จ้าวจี๋เตรียมใจรับมือกับสถานการณ์เลวร้ายที่สุดไว้แล้วหรือ?”
“น่าจะเป็นเช่นนั้น!”
อวิ๋นเจิงกล่าวอย่างจริงจัง “หากข้าเป็นจ้าวจี๋ในสถานการณ์เช่นนี้ ย่อมเตรียมการไว้ล่วงหน้า หากถูกจับตัว ทุกคนจะได้ลงมือทำตามแผนทันที”
พูดตามตรง การจับตัวจ้าวจี๋ไม่น่าจะยากนัก
ต่อให้จ้าวจี๋พาทหารมาหนึ่งหมื่นนาย กองทหารองครักษ์สามพันนายของเขาก็ยังบุกเข้าไปจับตัวจ้าวจี๋ได้
ปัญหาอยู่ที่หลังจากจับตัวจ้าวจี๋แล้วจะทำอย่างไรต่อ
หากจับตัวจ้าวจี๋ได้ เกรงว่าศึกใหญ่คงยากจะหลีกเลี่ยง
สิ่งที่พวกเขาต้องการมิใช่เอาชนะกองทัพใต้บัญชาจ้าวจี๋ แต่ต้องการให้กองทัพของจ้าวจี๋ไม่กล้ากระทำการบุ่มบ่าม โดยไม่ต้องเปิดศึก