เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่ซิงและพวกซึ่งได้มาบรรจบกับกองทัพของถังเจาแล้ว ก็เริ่มรุกเข้าใกล้ทหารม้าศัตรูทั้งห้าพันนายอีกครั้ง
เมื่อวานนี้ แม้พวกเขาจะรุกประชิดเข้าไป แต่ก็ยังไม่ได้เปิดศึกเต็มกำลังกับศัตรู
พวกเขาเข้าจู่โจมเพื่อหยั่งเชิงสองครั้ง ทว่าศัตรูกลับรบพลางถอยพลาง
ทั้งสองฝ่ายก่อความเคลื่อนไหวไม่น้อย แต่ต่างก็ไม่ได้สร้างความสูญเสียให้แก่อีกฝ่ายมากนัก
หลังหารือกันเมื่อคืน ลู่ซิงและพวกก็เปลี่ยนแผน
ลู่ซิงกับจั่วเริ่นนำทหารม้าหนึ่งหมื่นนายรุกกดดันเข้าไปเต็มกำลัง ส่วนถังเจานำทหารม้าชั้นยอดห้าพันนายไปข่มขวัญทางปีกขวาด้านหลังของศัตรู
กลยุทธ์นี้ได้ผลอย่างที่คาด
เมื่อเผชิญการคุกคามจากถังเจา ศัตรูจำต้องแบ่งกำลังไปป้องกันทางปีกขวาด้านหลัง
เช่นนี้แล้ว กำลังพลที่เผชิญหน้าอยู่เบื้องหน้าก็ยิ่งน้อยลง
“ถึงเพียงนี้แล้ว ศัตรูก็ยังไม่ถอยอีกหรือ!”
แววเย็นเยียบวูบผ่านดวงตาลู่ซิง “ดูท่าการคาดเดาของพวกเราจะถูกต้อง!”
“อืม!”
ดวงตาจั่วเริ่นเปี่ยมด้วยเจตจำนงสู้รบ เขากล่าวเสียงขรึมว่า “เจ้านำกำลังหลักล่อความสนใจพวกมันไว้ ส่วนข้าจะนำทหารสองพันนายอ้อมไปทางด้านหลังเนินเขาเล็กเบื้องหน้า แล้วเข้าโจมตีปีกข้างของพวกมัน กำจัดศัตรูที่อยู่เบื้องหน้าให้สิ้นซากโดยเร็ว!”
“ได้!”
ลู่ซิงตัดสินใจในทันที
ไม่นาน ลู่ซิงก็นำทัพใหญ่แปดพันนายรุกกดดันต่อไป
ส่วนจั่วเริ่นนำทหารสองพันนายเข้าโจมตีจากอีกทิศทางหนึ่ง
เมื่อเผชิญการรุกกดดันอย่างต่อเนื่องจากทหารม้าชั้นยอดแปดพันนายของลู่ซิง ในที่สุดศัตรูก็ไม่ถอยอีกต่อไป พวกมันจัดกระบวนทัพเตรียมพุ่งเข้าจู่โจมอย่างรวดเร็ว ดูท่าตั้งใจจะเปิดศึกตัดสินกับพวกเขาบนเนินลาดเบื้องหน้า