ยามเที่ยงวัน อวิ๋นเจิงกับพวกนั่งกินอาหารกับโหวซื่อไคในหอคณิกา
ระหว่างนั้น อวิ๋นเจิงเอ่ยเรื่องเสบียงขึ้นมาคุยกับโหวซื่อไคอีกครั้ง
เดิมทีโหวซื่อไคทำการค้าเสบียง อวิ๋นเจิงจึงอยากให้เขาช่วยจัดหาเสบียงมาให้มากขึ้น
แต่เรื่องเสบียงนั้น โหวซื่อไคจนปัญญาจริง ๆ
เสบียงทั้งหมดที่เขาพอจะจัดหาได้ ล้วนขนมายังซั่วเป่ยหมดแล้ว
หากจะให้เขาหาเสบียงมาเพิ่มอีก เขาก็ทำไม่ได้จริง ๆ
เมื่อทราบสถานการณ์ของโหวซื่อไค อวิ๋นเจิงก็ไม่ได้ทำให้เขาลำบากใจ เพียงบอกให้เขาวางใจดูแลกิจการต่าง ๆ ในซั่วเป่ยให้ดีก็พอ
ก่อนจากกัน อวิ๋นเจิงเอ่ยเรื่องน้ำตาลขาวกับโหวซื่อไคอีกครั้ง
ก่อนหน้านี้เขาเคยรับปากว่าจะมอบสิทธิ์ขายน้ำตาลขาวแต่เพียงผู้เดียวให้โหวซื่อไค
เรื่องนี้เขาไม่ลืม!
เพียงแต่ยามนี้น้ำตาลขาวที่ผลิตได้ถูกส่งให้กองทัพทั้งหมด จึงยังไม่มีน้ำตาลให้เขานำไปขาย
แต่พอพ้นปีนี้ไป ก็จะทยอยส่งน้ำตาลขาวให้เขานำไปขายได้ ภายหน้ามีเรื่องใดก็ไปหาจางซวีได้
บัดนี้จางซวีกลับมาแล้ว ฮ่องเต้เหวินก็เสด็จกลับเมืองหลวงแล้ว เขาจึงปรากฏตัวได้อย่างเปิดเผย เรื่องการค้าขายอวิ๋นเจิงยังคงมอบให้จางซวีดูแลดังเดิม
เดิมทีจางซวีก็ชอบทำการค้าอยู่แล้ว
หลังออกจากหอคณิกา พวกเขาเดินเที่ยวในซั่วฟางอยู่พักหนึ่ง
ซั่วฟางในยามนี้มีผู้คนมากกว่าเมื่อสองปีก่อน ตอนที่อวิ๋นเจิงเพิ่งมาถึงอยู่ไม่น้อย
แม้อากาศจะหนาวเย็น แต่บนถนนก็ยังมีบรรยากาศคึกคักให้เห็น
อวิ๋นเจิงจำได้ว่าตอนเพิ่งมาถึงซั่วฟาง เมื่ออากาศหนาว บนถนนแทบไม่เห็นผู้คน พอเข้าสู่ฤดูหนาว ผู้คนมากมายก็เอาแต่เก็บตัวอยู่ในบ้าน