ยามค่ำคืน อวิ๋นเจิงจัดงานเลี้ยงต้อนรับคณะทูตซีฉวีที่ตำหนักว่านโซ่วแทนฮ่องเต้เหวิน
ซู่จ้านได้ประจักษ์แล้วว่าคนเราสามารถพลิกหน้ามือเป็นหลังมือได้รวดเร็วยิ่งกว่าพลิกหน้าหนังสือ
หลังจากเขามอบผลประโยชน์ให้อย่างเต็มที่ อวิ๋นเจิงกับเหล่าขุนนางต้าเฉียนก็เปลี่ยนมามีไมตรีขึ้นทันตา ผู้คนพากันรินสุราให้กันและชนจอก ทั้งยังเรียกขานกันเป็นพี่น้อง
ซู่จ้านสาปแช่งบรรพบุรุษของคนกลุ่มนี้อยู่ในใจ ก่อนฉวยโอกาสนี้เสนอความคิดบางอย่างแก่อวิ๋นเจิงอีกครั้ง
เขาหวังว่าซีฉวีกับต้าเฉียนจะเปิดการค้าและแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมกันอย่างรอบด้าน
อีกทั้งยังหวังให้อวิ๋นเจิงมีบัญชาแก่กองทัพกบฏซีฉวีทางซาเจียกับหุนกู่ ให้เลิกสร้างความวุ่นวายแก่ซีฉวี
ดินแดนที่ถูกกองทัพกบฏยึดครองอยู่ในยามนี้ ก็ปล่อยให้กองทัพกบฏครอบครองต่อไป ซีฉวีจะไม่ส่งกำลังไปปราบปรามอีก เพื่อให้กองทัพกบฏได้พักฟื้นกำลัง
แม้ซู่จ้านจะรู้ดีว่าโอกาสที่อวิ๋นเจิงจะรับปากนั้นมีไม่มากนัก แต่เขาก็ยังอยากลองดู
ต่อให้อวิ๋นเจิงไม่รับปาก อย่างน้อยก็ทำให้อวิ๋นเจิงเห็นว่าซีฉวีไร้กำลังเพียงใด เป็นการทำให้อวิ๋นเจิงตายใจยิ่งขึ้น
อวิ๋นเจิงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “ทางซาเจียไม่มีปัญหาอันใด ปีที่แล้วซาเจียก็สูญเสียหนัก พวกเขาย่อมไม่อยากทำศึกอีก แต่ทางหุนกู่นั้น เปิ่นหวังสั่งการไม่ได้จริง ๆ”
“เป็นไปไม่ได้กระมัง?”
ซู่จ้านมีสีหน้าขมขื่น “ท่านอ๋อง ข้าน้อยมาด้วยความจริงใจ...”
“ฟังเปิ่นหวังพูดให้จบก่อน”
อวิ๋นเจิงขัดจังหวะซู่จ้าน “แรกเริ่มเดิมที เปิ่นหวังเคยช่วยเหลือกองทัพกบฏหุนกู่จริง แต่ในตอนแรกเปิ่นหวังเพียงอยากสร้างความวุ่นวายให้พวกท่าน กำลังพลทางนั้นมิได้ขึ้นตรงต่อเปิ่นหวัง...”