สิ้นเสียงของอวิ๋นเจิง บรรยากาศโดยรอบพลันเงียบสงัด
สุรารสเลิศกับจอกแก้วเรืองแสงยามราตรี อยากดื่มกลับมีเสียงพิณผีผาบนหลังม้าคอยเร่งเร้า
เมามายนอนกลางสนามรบ ท่านอย่าได้หัวเราะ ตั้งแต่โบราณมา มีสักกี่คนที่ออกรบแล้วได้กลับคืน?
หลายคนหลับตาลง ค่อย ๆ ลิ้มรสบทกวีบทนี้
ต่างจากบทกวีของเมิ่งกว่างไป๋กับหวังเสี่ยนที่องอาจฮึกเหิม บทนี้กลับเผยความปล่อยวางไม่ยึดติด และความเข้าใจอันแจ่มชัดต่อชีวิตและความตาย
วรรค “เมามายนอนกลางสนามรบ ท่านอย่าได้หัวเราะ ตั้งแต่โบราณมา มีสักกี่คนที่ออกรบแล้วได้กลับคืน?” ทำให้หลายคนตบโต๊ะร้องชมไม่ขาดปาก
“บทกวีเยี่ยมยอด! นี่จึงจะเรียกว่าบทกวีชั้นดี!”
“ปล่อยวางไม่ยึดติด เป็นธรรมชาติและห้าวหาญ...”
“ตั้งแต่โบราณมา มีสักกี่คนที่ออกรบแล้วได้กลับคืน? จริงด้วย นับแต่โบราณกาล มีผู้ใดออกรบแล้วกลับมาอย่างปลอดภัยบ้าง?”
“ในความเห็นข้า บทกวีนี้ปล่อยวางได้มากพอ แต่ยังขาดความฮึกเหิม! ประโยค ‘กระบี่หนึ่งเล่มสะท้านเย็นเยียบทั่วสิบเก้าแคว้น’ ของคุณชายเมิ่งต่างหากที่องอาจกว่า!”
“ไม่ใช่เช่นนั้น! บทกวีของคุณชายเมิ่งแม้องอาจก็จริง แต่การวางคำคู่ยังพอเรียกได้ว่าเป็นระเบียบเท่านั้น ส่วนบทกวีของคุณชายท่านนี้ ทั้งการวางคำคู่และฉากอารมณ์ล้วนยอดเยี่ยม...”
ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างถกเถียงกันขึ้นมา
บางคนเห็นว่าบทกวีของเมิ่งกว่างไป๋องอาจกว่า ทว่าคนส่วนใหญ่กลับเห็นว่าไม่ว่าจะเป็นฉากอารมณ์หรือการวางคำคู่ บทกวีของอวิ๋นเจิงล้วนเหนือกว่า
เมื่อได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ เมิ่งกว่างไป๋ก็อดเดือดดาลไม่ได้
บทกวีของคนเมาคนหนึ่งกลับเอาชนะบทกวีของตนได้หรือ?
เช่นนี้จะให้เขาเอาหน้าไปไว้ที่ใด!
นาน ๆ ครั้งเมี่ยวอินจะเงยหน้ามองขึ้นไปบนชั้นบน แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตา
“คุณชายท่านนี้ ขอทราบนามได้หรือไม่?”