เจียเหยาหยุดการรุกคืบต่อไป
กองกำลังของพวกนางก็ถูกส่งออกไปกวาดต้อนทรัพยากร
ดินแดนที่พวกนางบุกยึดและปล้นชิงในยามนี้ ล่วงเลยออกไปไกลกว่าห้าร้อยลี้แล้ว
เจียเหยาเพียงต้องการทำตามข้อเรียกร้องขั้นต่ำของอวิ๋นเจิง ให้กองกำลังที่ทัวฮวนนำเข้ายึดครองดินแดนของกุ่ยฟางเป็นระยะทางสามร้อยลี้ก็พอ
ที่นางยึดดินแดนมาได้มากกว่านั้น ก็เพื่อกวาดต้อนทรัพยากรและกดดันฉื่อเหยียน ทั้งยังเพื่อเพิ่มแต้มต่อในการเจรจา
อย่างไรเสีย หากนางยอมคืนดินแดนให้ฉื่อเหยียนมากขึ้น ฉื่อเหยียนก็ย่อมไม่กล้าเรียกร้องเงื่อนไขอื่นอย่างหนักหน่วงนัก
ดังที่เจียเหยาเคยกล่าวไว้ นางกับอวิ๋นเจิงเดิมทีก็เป็นคนประเภทเดียวกัน
ส่วนฉื่อเหยียนในยามนี้ ก็ช่างคล้ายคลึงกับนางในคราวที่ถูกอวิ๋นเจิงบีบจนตกอยู่ในสถานการณ์สิ้นหวังยิ่งนัก
ด้วยเหตุนี้ เจียเหยาจึงเข้าใจจิตใจของฉื่อเหยียนได้อย่างถ่องแท้
เจียเหยาเคยคิดจะเป็นผู้สังหารมังกร ท้ายที่สุดกลับกลายเป็นมังกรเสียเอง
เวลาสองวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ก่อนจะได้รับคำตอบจากฉื่อเหยียน เจียเหยากลับได้รับข่าวจากอวิ๋นเจิงที่ส่งมาผ่านเหยี่ยวขาวก่อน
กลับมาโดยเร็ว ก่อนสิ้นปีจงมาถึงติ้งเป่ยเพื่อพบข้า
ข่าวของอวิ๋นเจิงสั้นกระชับยิ่ง
เมื่อได้รับข่าวจากอวิ๋นเจิง เจียเหยาก็อดก่นด่าเขาในใจไม่ได้
ไอ้คนสารเลว!
ไม่ส่งข่าวมาเสียแต่แรก ไม่ส่งข่าวมาตอนหลัง กลับเลือกส่งมาเอายามนี้พอดี!
นับจากนี้ถึงสิ้นปี เหลือเวลาเพียงยี่สิบวันแล้ว!
ตำแหน่งที่พวกนางอยู่ห่างจากติ้งเป่ยอย่างน้อยสองพันลี้!
อากาศเช่นนี้ หากพาคนติดตามไปด้วย ต่อให้เคลื่อนทัพอย่างเร่งด่วน ก็เกรงว่าจะไปถึงติ้งเป่ยไม่ทันเวลาที่อวิ๋นเจิงกำหนด!