ระหว่างที่พวกเขามุ่งหน้าไปยังค่ายทหาร โยวจิ่วก็นำคนไปถึงค่ายชั่วคราวทางตะวันตกของเมืองกานถังเช่นกัน
ที่นี่มีทหารรวมกับกำลังพลของกองบัญชาการมณฑลแล้วเกือบห้าพันนาย
โยวจิ่วในยามนี้เปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าที่ก่อนหน้านี้ถอดมาจากตัวเหยียนหลี่เรียบร้อยแล้ว
ยังไม่ทันที่ทหารซึ่งเฝ้าปากค่ายจะเอ่ยถาม โยวจิ่วก็ชูพระราชโองการในมือขึ้น “จงไปแจ้งบรรดานายกองในค่ายให้มาฟังพระราชโองการโดยเร็ว!”
เมื่อเห็นการแต่งกายของโยวจิ่ว แล้วมองพระราชโองการที่เขาชูอยู่ ทหารเฝ้าประตูจึงไม่กล้าซักถาม รีบวิ่งเข้าไปแจ้งภายในค่ายทันที
ไม่นานนัก นายกองชั้นผู้น้อยหลายคนในค่ายก็เร่งรุดมาถึงประตู
“คารวะทูตศักดิ์สิทธิ์!”
นายกองชั้นผู้น้อยที่เป็นหัวหน้าคำนับอย่างเร่งร้อน “ไม่ทราบว่าทูตศักดิ์สิทธิ์มาเยือน จึงมิได้ออกไปต้อนรับ ขอทูตศักดิ์สิทธิ์โปรดอภัย!”
“ไม่เป็นไร!”
โยวจิ่วโบกมือเบา ๆ แล้วเอ่ยเสียงดัง “ถงอิงอยู่ที่ใด? จงออกมาฟังพระราชโองการ!”
นายกองชั้นผู้น้อยคนหนึ่งตอบว่า “เรียนทูตศักดิ์สิทธิ์ แม่ทัพถงอยู่ค่ายตะวันตก!”
ค่ายตะวันตกหรือ?
โยวจิ่วลอบยิ้ม
ช่างประจวบเหมาะยิ่งนัก!
ถึงกับไม่ต้องจับถงอิงเป็นตัวประกันด้วยซ้ำ
โยวจิ่วครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนตวาดเสียงดังทันที “บรรดานายกองจงฟังคำสั่ง! เถียนหงสมคบคิดกับคนชั่วในกองทัพ คิดก่อกบฏ! ราชสำนักส่งคนไปจับกุมเถียนหงกับพวกกบฏอย่างลับ ๆ แล้ว บรรดานายกองในค่ายห้ามเคลื่อนย้ายกำลังพลโดยพลการ ผู้ฝ่าฝืนถือเป็นพวกเดียวกับกบฏ...”
เมื่อได้ฟังคำของโยวจิ่ว นายกองชั้นผู้น้อยหลายคนต่างมองหน้ากันไปมา