เถียนหงเข้าใจแล้ว!
พวกเขาถูกเปิดโปงจนหมดสิ้นแล้ว!
เมิ่งรั่ววั่งหักหลังเขา!
เมิ่งรั่ววั่งสารภาพทุกอย่างแล้ว!
เมิ่งรั่ววั่งช่วยอวิ๋นเจิงเขียนจดหมายฉบับนั้นให้เขา ก็เพื่อเอาชีวิตรอด!
จุดประสงค์ก็คือ ล่อให้เขารวบรวมคนสนิทเหล่านี้มา จากนั้นจะได้กวาดล้างพวกเขาให้สิ้นซาก!
“อืม เจ้ายังไม่โง่เสียทีเดียว!”
อวิ๋นเจิงพยักหน้าเล็กน้อย ถามด้วยรอยยิ้ม “พวกเจ้าคิดจะยอมจำนนแต่โดยดี หรือจะใช้ชีวิตของสองคนนี้มาข่มขู่เปิ่นหวัง?”
ใบหน้าเถียนหงกระตุกเล็กน้อย ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
เอาซุนจี้พ่อลูกมาข่มขู่อวิ๋นเจิงจะมีประโยชน์อันใด!
เมื่อเห็นคนเหล่านี้ล้อมพวกเขาไว้แน่นหนา มือของตู้จิ้นซึ่งจ่อดาบไว้ที่คอซุนฉีก็อดสั่นไม่ได้
พอมือสั่น คมดาบก็เฉือนลำคอซุนฉีเป็นแผลตื้น ๆ ทันที
ซุนฉีเจ็บจนร้องลั่น ทั้งโกรธทั้งร้อนใจ “เจ้าไม่ใช่หรือที่พูดว่าจะตัดหัวอวิ๋นเจิงไปถวายราชสำนัก? ก็ลงมือสิ! ทำร้ายข้าแล้วนับเป็นความสามารถอันใด?”
คำพูดที่ซุนฉีโพล่งออกมาอย่างกะทันหันทำให้อวิ๋นเจิงกับเมี่ยวอินหลุดหัวเราะ
เจ้าหมอนี่จู่ ๆ ก็พูดขึ้นมา ทำให้บรรยากาศอึมครึมผ่อนคลายลงไม่น้อยเลย!
“เขาพูดถูก!”
อวิ๋นเจิงยิ้มมองตู้จิ้น “เปิ่นหวังอยู่ตรงนี้แล้ว ดูซิว่าเจ้ามีความสามารถพอจะเอาหัวเปิ่นหวังไปได้หรือไม่!”
เมื่อสบสายตาอวิ๋นเจิง ตู้จิ้นก็รู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
เรี่ยวแรงทั่วร่างประหนึ่งถูกสูบออกไปจนหมด แม้แต่ดาบก็แทบถือไว้ไม่อยู่