ซีเชียง
ซังเจี๋ยวางจดหมายในมือลง สีหน้ากลับมองไม่ออกว่าดีใจหรือโกรธ
ซังเจี๋ยครุ่นคิดเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสั่งเสียงเข้มว่า “ให้ซู่จ้านมาพบข้าทันที!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
ไม่นานนัก ซู่จ้านก็เร่งรุดมาถึง
ซังเจี๋ยให้คนรอบข้างถอยออกไป แล้วส่งจดหมายที่วางอยู่ด้านข้างให้ซู่จ้าน
ซู่จ้านรับจดหมายมาอ่านอย่างละเอียด
นี่เป็นจดหมายที่ราชาหุนกู่เขียนด้วยตนเอง
ในจดหมาย ราชาหุนกู่ยืนยันหนักแน่นว่า ตนมิได้ส่งคนไปลอบโจมตีเผ่าต่าง ๆ ของซีเชียงแม้แต่น้อย เขาคาดว่าคนที่ลอบโจมตีซีเชียงเหล่านั้นต้องเป็นคนของอวิ๋นเจิงแน่นอน!
ราชาหุนกู่ยังคาดการณ์ด้วยว่า นี่เป็นแผนยุแยงให้แตกกันของอวิ๋นเจิง
จุดประสงค์ก็เพื่อทำให้บรรดาเผ่าทางตะวันตกของทะเลทรายแตกความบาดหมางกัน วันหน้าจะได้ตีแต่ละเผ่าให้พ่ายแพ้ทีละแห่ง
ซู่จ้านเงยหน้าขึ้นมา ซังเจี๋ยจึงถามเสียงเรียบว่า “เจ้าคิดเห็นอย่างไร?”
“คนของหุนกู่คงมิใช่ผู้ลงมือจริงพ่ะย่ะค่ะ!”
ซู่จ้านเห็นพ้องกับข้อสันนิษฐานของราชาหุนกู่ “อวิ๋นเจิงเจ้าเล่ห์เพทุบาย ทั้งยังส่งคนปลอมเป็นโจรขี่ม้าไปปล้นชิงเผ่าต่าง ๆ ทางตะวันตกเฉียงเหนือ เขาย่อมส่งคนมาก่อความบาดหมางระหว่างพวกเรากับหุนกู่ได้อีกพ่ะย่ะค่ะ!”
พอพูดถึงเรื่องที่อวิ๋นเจิงส่งคนปลอมเป็นโจรขี่ม้าไปปล้นชิง ซู่จ้านก็อดปวดหัวไม่ได้
โจรขี่ม้าที่ว่านั้นมิได้ทำให้เผ่าต่าง ๆ ทางตะวันตกเฉียงเหนือบาดเจ็บล้มตายมากนัก
ทว่าคนเหล่านั้นน่าชิงชังยิ่งนัก!
ลักพาตัว ข่มขู่เรียกค่าไถ่ ปล้นชิง...
กลอุบายสารพัดมีออกมาไม่ขาดสาย
จุดประสงค์ของคนเหล่านั้นมีเพียงอย่างเดียว
เสบียงกับปศุสัตว์!
พวกเขาลักพาตัวคนจากเผ่าต่าง ๆ เหล่านั้น ก็เพื่อบีบให้แต่ละเผ่านำเสบียงและปศุสัตว์มาไถ่ตัวคน