ภายใต้การเข่นฆ่าของกองทัพอาภรณ์โลหิต กองทัพศัตรูในสนามรบก็ค่อย ๆ เหลือน้อยลง
ทหารหนุ่มที่ถูกเกณฑ์มาเข้ากองทัพจำนวนไม่น้อยต่างย่อตัวลงยอมจำนน
ถึงกระนั้น ก็ยังมีบางคนที่โชคร้ายถูกม้าศึกเหยียบตาย
ขณะที่ฉินชีหู่ซึ่งทะลวงแนวข้าศึกมาแล้วสองครั้งกำลังจะหันกลับไปโจมตีกองทัพศัตรูทางเซี่ยโข่ว กองกำลังของหวังชี่ก็พุ่งออกมาจากทิศทางของโหลวชงเช่นกัน
เดิมทีเป็นทหารราบ บัดนี้กลับกลายเป็นทหารม้า
ส่วนม้าศึกของพวกเขา ย่อมเป็นม้าศึกของกองทัพอาภรณ์โลหิต
เมื่อเห็นหวังชี่นำคนบุกเข้ามา ฉินชีหู่ก็รีบพุ่งเข้าไปหา “เร็วเข้า คืนม้าให้พวกเรา! ทางนี้ยกให้พวกเจ้าแล้ว พวกเรายังต้องไปสังหารศัตรูอีกทาง...”
“ไม่ใช่ ข้า...”
หวังชี่พูดไม่ออก
ที่แท้พวกเขามาเพื่อส่งม้าศึกคืนให้กองทัพอาภรณ์โลหิตสินะ?
“อย่าพูดมาก เร็วเข้า!”
ฉินชีหู่คำรามลั่น ก่อนกระชากหวังชี่ลงจากหลังม้า “เจ้าจะยืนอึ้งทำอะไรอีก! มาช่วยข้าเปลี่ยนม้าสิ!”
“เจ้ามันช่างวางอำนาจเสียจริง!”
หวังชี่พูดไม่ออก จึงรีบสั่งให้ทหารลงจากม้าทั้งหมด แล้วช่วยทหารกองทัพอาภรณ์โลหิตเปลี่ยนม้า
“มีน้ำใจ!”
เมื่อเปลี่ยนม้าเสร็จ ฉินชีหู่ก็ตบไหล่หวังชี่อย่างแรง “ยามบุกเซี่ยโข่ว ข้าจะไม่แย่งกับเจ้าแล้ว!”
กล่าวจบ ฉินชีหู่ก็ไม่สนใจริมฝีปากที่ขยับน้อย ๆ ของหวังชี่ เร่งรวบรวมทหารกองทัพอาภรณ์โลหิตที่เปลี่ยนม้าเรียบร้อยแล้วทันที
ไอ้สารเลวหวัง!
หวังชี่ทั้งโกรธทั้งขบขัน เขาด่าตามหลังฉินชีหู่เบา ๆ แล้วหันไปก่นด่านายทัพใหญ่แห่งราชวงศ์หลี
ประสาทหรือไร!
ร่นแนวเข้ามาข้างหน้ามากมายเช่นนี้ กลัวกองทัพอาภรณ์โลหิตจะไม่บุกจู่โจมหรือ?