ฟ้าสางรำไร เว่ยเหวินจงก็นำทหารองครักษ์มุ่งหน้าไปยังหุบเขามรณะ
ทว่าเมื่อพวกเขาผ่านภูเขาลั่วเสีย กลับพบว่าบริเวณใกล้ภูเขาลั่วเสียกำลังเร่งก่อสร้างขนานใหญ่
เว่ยเหวินจงขมวดคิ้วน้อย ๆ ใครกันกำลังเร่งก่อสร้างอยู่ที่นี่?
ยิ่งมอง เว่ยเหวินจงก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เหตุใดมองไปมาจึงคล้ายค่ายทหารยิ่งนัก!
ตรงนั้นยังมีหอคอยสังเกตการณ์อีกด้วย?
ค่ายทหาร!
นี่ต้องเป็นค่ายทหารแน่!
ผู้ใดเป็นคนสร้างค่ายทหารที่นี่?
ขณะครุ่นคิด เว่ยเหวินจงพลันนึกถึงคนผู้หนึ่ง
อวิ๋นเจิง!
นอกจากอวิ๋นเจิงแล้ว คงไม่มีผู้ใดส่งคนมาสร้างค่ายทหารบนภูเขาลั่วเสียแห่งนี้!
“ไป ตรวจดู!”
เว่ยเหวินจงรีบเรียกทหารองครักษ์ให้มุ่งหน้าไปยังเขตค่ายที่กำลังก่อสร้าง
ไม่นาน ข้อสันนิษฐานของเว่ยเหวินจงก็ได้รับการยืนยัน
เป็นอวิ๋นเจิงจริง ๆ!
ดี!
อวิ๋นเจิงช่างกล้านัก!
ถึงกับกล้าสร้างค่ายทหารขึ้นเองโดยพลการ!
แทบไม่ต่างจากคิดก่อกบฏ!
ครานี้อวิ๋นเจิงตกอยู่ในกำมือของเขาแล้ว!
เรื่องที่อวิ๋นเจิงเตะเขาคราหนึ่งในหุบเขาเลี่ยเฟิงก่อนหน้านี้ เขายังจำได้ไม่ลืม!
ครานี้จับจุดอ่อนของอวิ๋นเจิงได้แล้ว คอยดูเถิดว่าอวิ๋นเจิงจะยังกล้าวางท่าโอหังหรือไม่!
อวิ๋นเจิงสร้างความชอบไว้มากมายต่อเนื่องกัน เรื่องนี้คงไม่ถึงกับเอาชีวิตเขาได้ แต่ใช้โอกาสนี้สั่งสอนเขาเสียหน่อยได้ ให้อีกฝ่ายรู้ว่าใครกันแน่คือผู้บัญชาการกองทัพเป่ยฝู่!
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เว่ยเหวินจงก็พาทหารองครักษ์ออกเดินทางอีกครั้ง
จนเกือบค่ำ พวกเขาจึงมาถึงบริเวณใกล้หุบเขามรณะ
ยามนี้แทบไม่มีผู้คนเหลืออยู่ที่นี่แล้ว