อวิ๋นเจิงแบ่งคนออกเป็น 4 กลุ่ม กลุ่มละ 2 คน
ทั้ง 4 กลุ่มแยกย้ายกันไปก่อหิมะถล่มตามช่วงต่าง ๆ ของภูเขา
กลุ่มที่กลับมาเป็นกลุ่มแรกคือโยวซานกับโยวอู่
พวกเขาก่อหิมะถล่มตรงปากทางใกล้หุบเขามรณะ ซึ่งอยู่ใกล้ค่ายของพวกเขามากกว่า จึงกลับมาถึงก่อนกลุ่มอื่น
โยวอู่ได้รับบาดเจ็บ
สาเหตุหลักเป็นเพราะประเมินอานุภาพของห่อดินปืนต่ำไปขณะจุดชนวน จึงหนีไม่ทันและได้รับแรงกระแทกจนบาดเจ็บ
ส่วนโยวซานยังพอไหว เพียงเหนื่อยจนแทบหมดแรง ริมฝีปากก็แห้งแตกเล็กน้อย
อวิ๋นเจิงสั่งให้หมอทหารที่ติดตามมารักษาโยวอู่ทันที แล้วให้คนจัดน้ำแกงกับอาหารมาให้โยวซาน
หลายวันมานี้พวกเขาอาศัยเพียงเสบียงแห้งประทังชีวิต ยามนี้คงอยากดื่มน้ำแกงร้อน ๆ สักคำ
หลังจัดการให้โยวซานกับโยวอู่เรียบร้อยแล้ว อวิ๋นเจิงก็สั่งตู้กุยหยวนว่า “สั่งให้ผู้ลาดตระเวนทุกคนเพิ่มความระมัดระวัง อย่าให้พลาดทำร้ายพวกเดียวกัน และอย่าเปิดโอกาสให้ชาวเป่ยหวนที่ยังมีชีวิตรอด!”
อย่างไรเสีย เป่ยหวนก็มีทหารหลายหมื่นนาย!
ต่อให้ถูกหิมะกลบฝังทั้งหมด ก็ไม่แน่ว่าจะไม่มีคนที่ดวงแข็งรอดชีวิต
มาถึงขั้นนี้แล้ว จะประมาทจนเกิดข้อผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด
ตลอดทั้งคืนไม่มีเรื่องใดเกิดขึ้น
รุ่งสาง มีกลุ่มหนึ่งกลับมาอีกกลุ่ม
สภาพของทั้งสองคนดีกว่าโยวอู่เล็กน้อย พวกเขาจุดระเบิดดินปืนตรงช่วงกลางหุบเขา บริเวณนั้นมีสันเขาอยู่พอดี ทั้งคู่หลบไปอยู่หลังสันเขาได้ทันท่วงที จึงรอดพ้นจากเคราะห์ร้าย
แม้ทั้งสองจะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่การเดินทางกลับมาตลอดทั้งคืนก็ทำให้หนาวจนแทบทนไม่ไหว
อวิ๋นเจิงสั่งให้คนจัดที่พักให้พวกเขาอย่างดี ก่อนนำคนมุ่งหน้าไปยังปากทางหุบเขามรณะ