รุ่งเช้าวันถัดมา เจินเถียนอู่กับเถียนจงซิ่นแยกกำลังกันออกโจมตีทางใต้
สองวันต่อมา กองทัพของเจินเถียนอู่และเถียนจงซิ่นต่างยึดเมืองได้คนละแห่ง
เพื่อข่มขวัญกองทัพศัตรู ทั้งสองสั่งให้สังหารผู้คนในเมืองจนสิ้น
เพียงวันเดียว ชาวแคว้นอวี่ในทั้งสองเมืองก็ถูกเข่นฆ่าจนหมดสิ้น เลือดนองชุ่มผืนดิน มีผู้คนมากมายถูกฝังทั้งเป็น และกำแพงเมืองก็แขวนศีรษะคนไว้เต็มไปหมด
ขณะเดียวกัน ทั้งสองยังส่งคนไปประกาศข่าวตามเมืองต่าง ๆ ทางใต้
ทุกแห่งที่กองทัพของพวกเขายาตราผ่าน หากไม่เปิดประตูเมืองยอมสวามิภักดิ์ ครั้นเมืองแตกเมื่อใดก็จะถูกสังหารหมู่ทั้งหมด
การเข่นฆ่าอย่างโหดเหี้ยมของทั้งสองได้ผลในการข่มขวัญจริง ๆ
ครั้นยกทัพเข้าโจมตีอีกครั้ง ทหารรักษาเมืองก็เปิดประตูยอมจำนนทันที ทั้งสองรวบรวมกำลังพลมาได้ส่วนหนึ่ง แล้วเดินหน้าบุกต่อ
แม้อวิ๋นเจิงจะไม่ได้ยกทัพออกไปด้วย แต่ก็เฝ้าติดตามศึกเบื้องหน้าอย่างใกล้ชิดทุกวัน
เมื่อทราบว่ากองทัพของเจินเถียนอู่และเถียนจงซิ่นรุกคืบได้ราบรื่นเกินไป อวิ๋นเจิงก็อดกังวลขึ้นมาไม่ได้
เขาต้องการให้เจินเถียนอู่กับเถียนจงซิ่นนำทัพไปสู้กับเหล่าผู้ครองแคว้นทางใต้จนบาดเจ็บล้มตายทั้งสองฝ่าย มิใช่ให้รุกคืบไปได้ราบรื่นถึงเพียงนี้!
ผู้ครองแคว้นทางใต้พวกนี้ช่างพึ่งพาไม่ได้เอาเสียเลย
ถูกสังหารหมู่ในเมืองถึงเพียงนี้แล้ว พวกเขายังไม่รู้จักรวบรวมกำลังเหนือกว่าไปจัดการกองทัพฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งก่อนหรือไร?
กลับปล่อยให้เจินเถียนอู่กับเถียนจงซิ่นรุกคืบประหนึ่งไร้ผู้ต้านทานเช่นนี้หรือ?
นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่อวิ๋นเจิงอยากเห็นความพ่ายแพ้ถึงเพียงนี้