ฮ่องเต้เหวินเสด็จกลับถึงเมืองหลวง
เนื่องจากสุขภาพของอวิ๋นลี่ไม่สู้ดี ฮ่องเต้เหวินจึงประกาศกลับมาว่าราชการอีกครั้ง
อวิ๋นลี่เองก็ไม่ได้คัดค้าน ทั้งยังพร่ำบ่นว่าร่างกายไร้ประโยชน์ ไม่อาจทำหน้าที่รัชทายาทผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ได้ดี
ฮ่องเต้เหวินปลอบอวิ๋นลี่สองสามคำ ก่อนจะให้อวิ๋นลี่กลับจวนรัชทายาทไปพักผ่อน
ทว่าเมื่ออวิ๋นลี่ทราบว่าสวีฉือฝู่ป่วยหนัก ก็ยังตัดสินใจไปเยี่ยมที่จวนสวี
ฮ่องเต้เหวินมิได้ห้าม เพียงกำชับให้เขาดูแลสุขภาพ
ยามพลบค่ำ อวิ๋นลี่ประคองร่างป่วยมาถึงจวนสวีเพื่อเยี่ยมสวีฉือฝู่ ทั้งยังสั่งให้คนไปแจ้งล่วงหน้าว่าไม่ต้องออกมาต้อนรับ
อวิ๋นลี่มาถึงห้องของสวีฉือฝู่ ก็เห็นอีกฝ่ายนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย
เดิมทีสวีฉือฝู่ก็ป่วยหนักอยู่แล้ว ระหว่างทางยังต้องตรากตรำจากการเดินทาง จนถึงบัดนี้ก็ยังฟื้นตัวได้ไม่มาก สีหน้าซีดเซียวไร้เรี่ยวแรง
“กระหม่อมเจ็บป่วย มิอาจออกมาต้อนรับ ขอองค์รัชทายาทโปรดทรงอภัย”
สวีฉือฝู่ฝืนหยัดกายลุกขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
“ท่านน้าอย่ากล่าวเช่นนั้น”
อวิ๋นลี่โบกมือ ก่อนสั่งฮูหยินสวี “รีบประคองท่านน้าลงนอนเถิด...”
ฮูหยินสวีช่วยประคองสวีฉือฝู่ให้นอนลงอีกครั้ง
เมื่อเห็นต่างฝ่ายต่างมีสีหน้าซีดเซียว ทั้งสองก็ได้แต่ถอนหายใจไม่หยุด
อวิ๋นลี่อาศัยกู้เหลียนเยว่ประคองมานั่งลงข้างเตียงผู้ป่วยของสวีฉือฝู่ จากนั้นโบกมืออย่างอ่อนแรง “เอาละ พวกเจ้าออกไปก่อนเถิด ข้าจะสนทนากับท่านน้าตามลำพัง หากมีสิ่งใดต้องการ ข้าจะเรียกพวกเจ้าเอง”
เมื่ออวิ๋นลี่สั่ง คนในห้องก็พากันถอยออกไปอย่างรวดเร็ว
ครั้นในห้องเหลือเพียงพวกเขาสองคน สวีฉือฝู่กลับลุกขึ้นนั่งทันใด
อวิ๋นลี่ชะงักไป ก่อนจะเข้าใจในทันทีว่าสวีฉือฝู่เองก็แสร้งป่วย!