หลังจากอวิ๋นเจิงพูดคุยกับฮ่องเต้เหวินเสร็จ ก็กลับมายังห้องพัก
ยามนี้ เสิ่นลั่วเยี่ยนกับเย่จื่อกำลังสนทนากันอย่างออกรสอยู่ในห้อง
ครั้นเห็นอวิ๋นเจิงเข้ามา เย่จื่อก็ลุกขึ้นทันที หมายจะเข้าไปประคองเขา
“ไม่เป็นไร”
อวิ๋นเจิงยกมือห้ามเย่จื่อ ก่อนเดินไปนั่งตรงกลางระหว่างสตรีทั้งสอง แล้วเอื้อมมือไปลูบแก้มเย่จื่อเบาๆ “ร้องไห้มาแล้วหรือ?”
“เปล่าสักหน่อย”
เย่จื่อปฏิเสธเสียงแข็ง
นางร้องไห้มาแล้วจริงๆ
ตอนเสิ่นลั่วเยี่ยนเล่าให้นางฟังถึงอาการบาดเจ็บของอวิ๋นเจิงก่อนหน้านี้ นางก็อดร้องไห้อยู่ครู่หนึ่งไม่ได้
“ดูดวงตาเจ้าสิ เห็นชัดว่าร้องไห้มาแล้ว”
อวิ๋นเจิงยิ้มบางๆ “ข้ามิได้สบายดีอยู่หรอกหรือ?”
“ยามนี้เจ้าสบายดีแล้วต่างหาก” เย่จื่อบ่นอย่างขุ่นเคือง พลางเอื้อมมือไปหยิกเอวอวิ๋นเจิงเบาๆ “ตอนกระโดดหน้าผา เจ้าไม่คิดบ้างหรือว่าหากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นกับเจ้า พวกเราจะทำเช่นไร?”
“ตอนนั้นข้าก็ไม่มีทางเลือกนี่!”
อวิ๋นเจิงยิ้มเจื่อน “ข้ารับรองว่าจะไม่มีครั้งหน้าอีก!”
“อืม”
เย่จื่อพยักหน้าเบาๆ ก่อนถอนหายใจ “หวังว่าหลังศึกครั้งนี้ เราจะได้ใช้ชีวิตสงบสุขสักหลายปี”
“คงไม่มีศึกใหญ่เกิดขึ้นแล้ว” อวิ๋นเจิงจับมือเย่จื่อขึ้นมาตบเบาๆ “จากนี้ก็ต้องดูว่าฤดูหนาวปีนี้จะเป็นเช่นไร ขอเพียงชนเผ่าเถื่อนทางเหนือไม่ยกทัพมาแก้แค้นในฤดูหนาว ปัญหาใหญ่ก็ไม่น่ามีแล้ว”
“หา?”
เย่จื่อตกตะลึง “ชนเผ่าเถื่อนทางเหนือจะบุกมาอีกหรือ?”
เสิ่นลั่วเยี่ยนไม่ได้บอกเรื่องนี้กับนางเลย!