เมิ่งอวิ๋นฉี่ชะงักเล็กน้อย ก่อนฝืนใจกล่าวว่า “ขะ...ขอรับ ใต้เท้าจางกล่าวไม่ผิด”
“เช่นนั้นหรือ?”
อวิ๋นเจิงขมวดคิ้วมองเมิ่งอวิ๋นฉี่กับอีกสามคน “ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้า ผู้ใดมีเสบียงสะสมเกิน 500,000 ต้านจงอยู่ต่อ หากแม้แต่เสบียง 500,000 ต้านยังไม่มี ก็จงจากไปเสียบัดนี้ ข้าจะไม่ทำให้พวกเจ้าลำบากใจ!”
เมื่อได้ฟังคำของอวิ๋นเจิง ทั้งสี่คนก็แอบสบตากัน
ไม่มีผู้ใดในหมู่พวกเขามีเสบียงสะสมเกิน 500,000 ต้านจริง ๆ
ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นเพียงพ่อค้าธัญพืช มิใช่ยุ้งฉางหลวงของราชสำนัก
การกักตุนธัญพืชย่อมมีความเสี่ยงไม่น้อย
หากเก็บธัญพืชไว้ในยุ้งฉางนานเกินไป ก็จะกลายเป็นธัญพืชเก่า!
ราคาธัญพืชเก่าย่อมสู้ราคาธัญพืชใหม่ไม่ได้
อย่าว่าแต่พวกเขาเลย ทั่วทั้งต้าเฉียนก็มีพ่อค้าธัญพืชไม่กี่รายที่กล้ากักตุนธัญพืชเกิน 500,000 ต้าน
เว้นแต่พ่อค้าธัญพืชที่มีภูมิหลังแข็งแกร่งอย่างยิ่ง
ทว่าเมื่อนึกถึงผลกำไรมหาศาลที่อยู่ตรงหน้า ไม่มีผู้ใดในหมู่พวกเขาเต็มใจจากไป
แม้ในมือจะมีธัญพืชไม่มากพอ ก็ยังซื้อจากที่อื่นมาเพิ่มได้!
เพียงแต่ราคาจะสูงขึ้นหน่อยเท่านั้น!
ยิ่งไปกว่านั้น ราชสำนักกำลังควบคุมราคาธัญพืชในด่านใน พ่อค้าธัญพืชจำนวนไม่น้อยในด่านในมีธัญพืชอยู่ในมือ แต่ไม่กล้าขึ้นราคาอย่างอุกอาจ
แต่พวกเขาซื้อมาจากพ่อค้าเหล่านั้นได้มิใช่หรือ!
ราชสำนักควบคุมราคาธัญพืชในด่านใน มิได้ควบคุมราคาธัญพืชในซั่วเป่ยเสียหน่อย!
ยิ่งไปกว่านั้น การรับซื้อธัญพืชในราคาสูงเป็นประกาศของทางการซั่วเป่ย ราชสำนักก็กล่าวอันใดไม่ได้!