br />ชายหนุ่มกลุ่มหนึ่งมีทั้งหมดหกคน
ในกลุ่มนั้นยังมีเด็กหนุ่มอีกคนหนึ่ง ซึ่งอายุไล่เลี่ยกับชายหนุ่ม
ทว่าเด็กหนุ่มที่อายุใกล้เคียงกันผู้นั้นกลับขาดความสูงศักดิ์ไปหลายส่วน ดูคล้ายผู้ติดตามของชายหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยราศีสูงศักดิ์มากกว่า
พวกเขานั่งลงที่โต๊ะซึ่งอยู่ติดกับโต๊ะของสวีฉือฝู่
ชายหนุ่มมีท่วงท่าสูงศักดิ์ สวีฉือฝู่จึงอดเหลือบมองหลายครั้งไม่ได้
ชายหนุ่มดูเหมือนจะสังเกตเห็นสายตาของสวีฉือฝู่ จึงส่งยิ้มให้เขา
ส่วนเด็กหนุ่มอีกคนกลับถลึงตาจ้องสวีฉือฝู่
เป็นสายตาที่ใสซื่อปนความซื่อบื้อ สวีฉือฝู่รู้สึกอยู่เสมอว่าแววตาที่คนผู้นี้มองตน คล้ายกับเจ้าหวงเฒ่าที่บ้าน
เจ้าหวงเฒ่าไม่ใช่คน แต่เป็นสุนัขสีเหลืองตัวหนึ่ง
เพราะมันมีอายุมากแล้ว เขาจึงเรียกมันอย่างหยอกเย้าว่าเจ้าหวงเฒ่า
ขณะนั้นสวีฉือฝู่สังเกตเห็นอีกว่า สายตาของชายหนุ่มผู้มีราศีสูงศักดิ์จับจ้องไปยังจานปลาจอหงวนบนโต๊ะของพวกเขา
ชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์เหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันไปมองโต๊ะอื่น
เห็นได้ว่าบนโต๊ะของแขกทุกโต๊ะในหอเต๋ออี้ ล้วนมีปลาจอหงวนวางอยู่หนึ่งจาน
เมื่อเสี่ยวเอ้อเดินเข้ามาต้อนรับ ชายหนุ่มก็เริ่มสั่งอาหาร
พวกเขามีกันหกคน ในจำนวนนี้มีอยู่หลายคนที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นองครักษ์
ชายหนุ่มสั่งอาหารหกอย่าง แต่ไม่ได้สั่งปลาจอหงวน
ไม่นานนัก อาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟ
ทว่าที่นำมาวางกลับมีถึงเจ็ดจาน
“เสี่ยวเอ้อ!”
ชายหนุ่มเงยหน้ามองเสี่ยวเอ้อที่ยกอาหารมา “ปลาจานนี้ข้าไม่ได้สั่งกระมัง?”
“เอ๊ะ?”
เสี่ยวเอ้อชะงักไป “คุณชายไม่ต้องการอาหารจานนี้หรือขอรับ?”
“แน่นอนว่าไม่ต้องการ!”