บนเรือศัตรูสองลำ มีคนที่ยังหายใจรวมกันเพียงเจ็ดสิบกว่าคน
ในจำนวนนี้ ยังมีผู้บาดเจ็บสาหัสอีกยี่สิบกว่าคน
อวิ๋นเจิงกับพวกไม่ได้ใส่ใจผู้บาดเจ็บเหล่านั้นเลย
หลังจ้าวหลิวเหลียงสั่งให้คนกางใบเรือสำรองแล้ว ก็พาทหารศัตรูที่มอมแมมอยู่หลายคนกลับขึ้นเรือสมบัติ เพื่อรายงานอวิ๋นเจิง
“ฝ่ายเราสูญเสียเท่าใด?”
อวิ๋นเจิงเอ่ยถามถึงความสูญเสียเป็นอันดับแรก
“ฝ่ายกระหม่อมมีผู้เสียชีวิตสิบเก้าคน บาดเจ็บสาหัสอีกสิบเจ็ดคน ส่วนความสูญเสียทางกราบซ้ายยังมิทันได้ตรวจนับพ่ะย่ะค่ะ...”
จ้าวหลิวเหลียงรายงาน
ในความเห็นของเขา ความสูญเสียเช่นนี้นับว่ายังอยู่ในขอบเขตที่ยอมรับได้!
ถึงกระนั้น การศึกครั้งนี้ก็ยังเรียกว่าชัยชนะไม่ได้
หากมิใช่เพราะกองทหารองครักษ์ของอวิ๋นเจิงพกห่อดินระเบิดมาด้วย ผลแพ้ชนะของศึกนี้คงยากจะคาดเดา
เมื่อเทียบกับทหารศัตรูแล้ว พวกเขายังขาดประสบการณ์การรบจริง
“สั่งให้คนเร่งช่วยเหลือผู้บาดเจ็บ!”
อวิ๋นเจิงสั่งการ แล้วให้คุมตัวเชลยลงไปสอบสวนแยกกัน
วิธีสอบสวนของพวกเขาก็เรียบง่ายยิ่ง เพียงมัดเท้าทั้งสองข้างของคนหลายคนเข้าด้วยกัน แล้วโยนลงทะเล ลากพวกเขาไปตามผิวน้ำ
หลังสอบสวนมานานกว่าหนึ่งชั่วยาม จ้าวหลิวเหลียงก็มารายงานผล
คนกลุ่มนี้เป็นชาวแคว้นอวี่จริง
ทว่าพวกเขามิใช่โจรสลัด หากเป็นลูกน้องของเจ้าเมืองนามว่าเจินเถียนอู่แห่งแคว้นอวี่
แม้แคว้นอวี่จะไม่ใหญ่ แต่ก็มีเจ้าเมืองใหญ่เล็กนับสิบคน
เจ้าเมืองเหล่านี้มีฐานะเทียบเท่าเหล่าเจ้าแคว้นของแคว้นอวี่ แม้ในนามจะยอมรับการปกครองของประมุขแคว้น แต่แท้จริงแล้วต่างคนต่างปกครองตนเอง