ภายในหุบเขา
อวิ๋นลี่ซึ่งเฝ้ารอมาหลายวัน ในที่สุดก็รอคนจากซีฉวีมาถึง
ภายใต้การนำทางของลูกน้องอวิ๋นลี่ที่ปลอมตัวเป็นนายพราน สั่วหล่างก็มาพบอวิ๋นลี่
บัดนี้อวิ๋นลี่ไม่เหลือเค้าความสูงศักดิ์อย่างในวันวานอีกแล้ว
อาภรณ์ของเขาขาดวิ่นอยู่บ้าง เส้นผมก็ยุ่งเหยิง
การหลบซ่อนตัวอยู่หลายวันนี้ทำให้สภาพจิตใจของเขาย่ำแย่ไม่น้อย เบ้าตาลึกโหล รอบดวงตาคล้ำดำ
หากไม่ใช่คนที่คุ้นเคยกับอวิ๋นลี่เป็นอย่างดี เกรงว่าคงยากจะจำเขาได้ในแวบแรก
“คารวะไท่...องค์ชายสามพ่ะย่ะค่ะ!”
แม้อวิ๋นลี่จะตกต่ำถึงขั้นกลายเป็นสุนัขจนตรอก สั่วหล่างก็ยังทำตามคำกำชับของซู่จ้าน ค้อมคำนับเขาอย่างนอบน้อม
อวิ๋นลี่ไม่มีแก่ใจใส่ใจว่าคำพูดของสั่วหล่างเปลี่ยนไปอย่างไร เขาถามอย่างร้อนใจว่า “ผ่านมาตั้งนานแล้ว คนที่ซีฉวีส่งมารับพวกเราอยู่ที่ใด?”
อวิ๋นลี่ไม่อยากอยู่ที่นี่ต่อแม้แต่วันเดียว
ในหุบเขานี้ไม่ใช่ที่ที่มนุษย์จะอยู่ได้เลย!
หากไม่รู้ว่าด้านนอกภูเขาเต็มไปด้วยอันตราย เขาคงจากสถานที่เฮงซวยที่กินไม่อิ่มนอนไม่หลับแห่งนี้ไปนานแล้ว
ช่วงเวลานี้ อวิ๋นลี่คิดถึงชีวิตที่เคยกินดีอยู่ดีและสวมใส่อาภรณ์หรูหราอย่างยิ่ง
แน่นอนว่าเขาเคียดแค้นฮ่องเต้เหวินกับอวิ๋นเจิงยิ่งนัก
หากไม่ใช่เพราะพวกเขา ตนจะตกต่ำถึงขั้นนี้ได้อย่างไร?
เขายังนึกเสียใจที่เคยตั้งใจทำหน้าที่ผู้สำเร็จราชการอย่างเต็มกำลัง
เพื่อจัดการงานบ้านเมืองแต่ละอย่างให้เรียบร้อย เขาแทบไม่กินไม่นอน
สามปีเชียวนะ!
ตลอดสามปี ไม่เคยได้เสวยสุขอย่างเต็มที่เลย!