หลังอาบน้ำเสร็จ เย่จื่อก็ไม่ได้จงใจห่อตัวมิดชิดอีก เพียงคลุมกายด้วยผ้าโปร่งบางผืนหนึ่ง
ภาพงามที่เผยให้เห็นรำไรนั้นทำให้อวิ๋นเจิงเกือบได้ปรนเปรอจื่อเอ๋อร์คนงามของตนอีกสักครา
เมื่อเผชิญกับสายตาร้อนแรงของอวิ๋นเจิง เย่จื่อทั้งเขินอายทั้งรู้สึกขบขัน
บุรุษเจ้าชู้เช่นนี้ กลับต้องห้ามใจตนเองในกองทัพทุกวัน ช่างลำบากเขาจริงๆ
เย่จื่อเดินไปยังข้างตู้ หยิบสมุดบัญชีออกมาจากด้านใน “เลิกมองข้าได้แล้ว ดูนี่ก่อนเถิด!”
ขณะกล่าว เย่จื่อก็ยื่นสมุดบัญชีให้อวิ๋นเจิง
«ค่อยดูพรุ่งนี้ไม่ได้หรือ?»
อวิ๋นเจิงมองเย่จื่อด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม
«ยามนี้เจ้าหลับลงหรือ?»
เย่จื่อเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม
«หลับไม่ลง»
อวิ๋นเจิงส่ายหน้า
ยามนี้เขายังคงมีเรี่ยวแรงเต็มเปี่ยม!
จะหลับลงง่ายๆ ได้อย่างไร?
«เช่นนั้นก็จบเรื่องแล้วมิใช่หรือ?»
เย่จื่อยิ้มแย้ม «ในเมื่อหลับไม่ลง ก็อ่านดูก่อนเถิด ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า!»
กล่าวจบ เย่จื่อก็นั่งลงข้างเตียงอย่างสง่าผ่าเผย แล้วเอนกายพิงอกอวิ๋นเจิง
มีโฉมงามอยู่ในอ้อมแขน อวิ๋นเจิงย่อมไม่ปฏิเสธ
อาศัยแสงตะเกียงข้างหัวเตียง อวิ๋นเจิงเริ่มพลิกดูสมุดบัญชี
ทว่าเขาไม่ได้อ่านรายการย่อย เพียงดูยอดรวมท้ายเล่ม
ด้วยทรัพย์สินเงินทองที่พวกเขากวาดมาจากฉิวฉือและต้าเยวี่ย รวมถึงค่าชดเชยจากบรรดาเผ่าทางตะวันตกของทะเลทราย อีกทั้งพี่สามก็ส่งเงินคืนมาให้บางส่วน เงินในคลังของพวกเขายามนี้จึงมีไม่น้อยจริงๆ
หักเงินรางวัลและเงินปลอบขวัญจากศึกต้าเยวี่ยออกแล้ว ก็ยังเหลือเงินอีกสิบสามล้านตำลึง