จิงหยาง
สองวันก่อน อวิ๋นเจิงได้รับข่าวจากทางเจียเหยากับอวี๋ซื่อจง
เจียเหยานำทหารม้าเป่ยหวนสามพันนาย ส่วนอวี๋ซื่อจงนำทหารม้าต้าเฉียนห้าพันนาย บีบให้กองกำลังเหมิงหูกับเจินเหอยอมจำนนได้อย่างง่ายดาย
ทั้งสองกองกำลังยอมสวามิภักดิ์ต่อต้าเฉียนโดยสมบูรณ์ และอนุญาตให้ต้าเฉียนตั้งกองทหารประจำการในเขตของตน
ตั้งกองทหารประจำการ!
นี่ต่างหากคือสิ่งที่อวิ๋นเจิงให้ความสำคัญที่สุด
มีเพียงการตั้งทหารประจำการในดินแดนของทั้งสองกองกำลัง จึงจะสามารถยึดราชวงศ์หลีได้ และใช้ราชวงศ์หลีเป็นฐานในการบุกขึ้นฝั่งแคว้นอวี่
อวิ๋นเจิงไม่ได้ประหลาดใจกับผลลัพธ์นี้แม้แต่น้อย
หลายปีก่อน กองกำลังเหมิงหูกับเจินเหอสูญเสียไพร่พลไปมากเพราะเลือกยืนอยู่ฝ่ายผิด จนบัดนี้แทบไม่เหลือกำลังรบ เมื่อเผชิญหน้ากับการบีบให้ยอมจำนนของต้าเฉียนและเป่ยหวน ย่อมไร้กำลังต่อต้านโดยสิ้นเชิง
นอกจากนี้ อิ่งเอ้อร์ยังส่งข่าวมาด้วยว่า เจ้าหนูตัวนั้นส่งคนมาติดต่อพวกเขาอีกแล้ว ทว่าอิ่งเอ้อร์ไม่ได้พบชายชราคนนั้น จึงไม่รู้ว่าภายหลังอีกฝ่ายมีภารกิจใดเป็นการเฉพาะหรือไม่
เขาทำได้เพียงคาดเดาว่า เจ้าหนูตัวนั้นอาจต้องการให้พวกเขาร่วมมือกับตระกูลขุนนางและตระกูลใหญ่บางแห่งในเติงโจว ก่อการยกทัพขึ้น
ทว่าในความเห็นของอวิ๋นเจิง เรื่องนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เรียบง่ายเพียงนั้น
ราชสำนักรวบรวมกำลังทหารจำนวนมากไว้รอบเติงโจว หากพวกเขายกทัพขึ้นอย่างผลีผลาม เมื่อต้องเผชิญหน้ากับทัพใหญ่ของราชสำนัก โอกาสชนะย่อมแทบเป็นศูนย์
แต่สถานการณ์ทางราชสำนักกลับดูผิดปกติอยู่บ้าง
ผ่านมาหลายวันแล้ว ทางราชสำนักกลับไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ
ราชสำนักไม่ขยับ เขาก็ยากจะคาดเดาท่าทีของอีกฝ่าย!