น้ำมันพริกหรือ?
อวิ๋นถิงงุนงง ไม่รู้ว่าสิ่งนี้คืออะไรกันแน่
“ของเหลวไหลไร้สาระอะไรอีก!”
อวิ๋นถิงแค่นเสียงเย็นชา พลางมองอวิ๋นเจิงอย่างคาดโทษ “ข้ารู้ว่าตอนนี้เจ้าเพิ่งสร้างความดีความชอบ ได้รับความโปรดปรานอย่างยิ่ง! แต่เจ้าควรวางตัวให้เหมาะสม! ยามนี้เจ้ากำลังได้ใจ รอให้เสด็จพ่อทรงลืมเจ้าไปสักพักก่อนเถอะ ฮึ ๆ...”
คำพูดหลังจากนั้น อวิ๋นถิงไม่ได้กล่าวออกมา
แต่ความหมายกลับชัดเจนโดยไม่ต้องเอ่ย
“พี่สี่ ท่านเลอะเลือนอีกแล้วหรือ?”
อวิ๋นเจิงค่อย ๆ ลุกขึ้น เดินมาหยุดตรงหน้าอวิ๋นถิง จ้องมองอีกฝ่ายไม่วางตา จนอวิ๋นถิงรู้สึกขนลุกอย่างไร้สาเหตุ
“เจ้าจะทำอะไร? อยู่ห่างจากข้า!”
อวิ๋นถิงตวาดอย่างไม่สบอารมณ์
“เฮ้อ ข้าแค่อยากจดจำโฉมหน้ากับน้ำเสียงของพี่สี่ไว้ให้ขึ้นใจ!”
อวิ๋นเจิงย่นจมูก ถอนหายใจพลางกล่าว
“โฉมหน้า...กับน้ำเสียง?”
เส้นเลือดบนหน้าผากอวิ๋นถิงกระตุก เขาถามเสียงเย็นว่า “อย่างไร เจ้าคิดจะฆ่าข้าหรือ?”
โฉมหน้ากับน้ำเสียง ไม่ใช่คำที่ใช้กล่าวถึงคนตายหรอกหรือ?
เจ้าคนชั่วนี่!
อาศัยว่าตนสร้างความดีความชอบ กำลังเป็นที่โปรดปราน ถึงกับกล้าพูดกับเขาเช่นนี้แล้วหรือ?
“พี่สี่กล่าวเช่นนี้ได้อย่างไร!”
อวิ๋นเจิงมองอวิ๋นถิงอย่างไร้เดียงสา “พี่สี่ลืมแล้วหรือว่าเสด็จพ่อมีพระบัญชา หลังข้าแต่งงานจะต้องไปซั่วเป่ย ข้าจดจำโฉมหน้ากับน้ำเสียงของพี่สี่ไว้ก่อน หากข้าตายที่ซั่วเป่ย เมื่อลงไปถึงปรโลก อย่างน้อยก็ยังระลึกถึงโฉมหน้ากับน้ำเสียงของพี่สี่อยู่บ่อย ๆ...”
“...”
ใบหน้าอวิ๋นถิงกระตุกเล็กน้อย
เหตุใดคำพูดนี้ฟังแล้วชวนขนลุกนัก?
ใครอยากให้เจ้าระลึกถึงกัน?