“โอ๊ย คุณชายจาง วันนี้ลมอะไรหอบท่านมาถึงที่นี่หรือเจ้าคะ!”
“ไม่เจอกันหลายวัน เหล่าแม่นางที่นี่คิดถึงท่านจนแทบกินข้าวไม่ลงแล้วเจ้าค่ะ!”
“คืนนี้ท่านจะเรียกหงเยว่หรืออวี้เซียงดีเจ้าคะ?”
พวกเขาเพิ่งมาถึงหน้าหอฉวินฟาง ก็ได้รับการต้อนรับอย่างกระตือรือร้นจากแม่เล้า
เห็นได้ชัดว่าจางซวีเป็นแขกประจำของที่นี่
จางซวี?
หากหมอนี่เที่ยวเล่นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าคงยิ่งอ่อนเปลี้ยลงเป็นแน่!
“คนสองคนจะพอได้อย่างไร?”
จางซวีถลึงตาใส่แม่เล้า ก่อนโบกมืออย่างอวดร่ำรวย “ไปเรียกแม่นางสิบคนมาให้ข้าก่อน!”
“หา?”
แม่เล้าชะงักไปเล็กน้อย ครั้นเห็นว่าพวกจางซวีมีทั้งหมดสี่คน ก็เข้าใจได้ทันที นางยิ้มประจบก่อนกล่าวว่า “ได้เจ้าค่ะ ไม่มีปัญหา ข้าจะไปเรียกแม่นางสี่คนมา...”
“ข้าบอกว่าสิบคน!”
จางซวีชูนิ้วขึ้นนับ “สหายผู้นี้ของข้าก็จัดให้สิบคนด้วย!”
“...”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น อวิ๋นเจิงเกือบยกเท้าเตะเขาไปแล้ว
หมอนี่เอาจริงถึงขั้นเรียกสิบคนเชียวหรือ?
คิดว่าตนเป็นเยี่ยเวิ่นหรือไร?
“ข้าไม่ต้องการ”
อวิ๋นเจิงปัดมือ ก่อนลดเสียงลงเตือนว่า “เจ้าพอประมาณหน่อยก็แล้วกัน”
“ไม่ได้ ไม่ได้!” จางซวีสูดจมูกพลางกระซิบ “คืนนี้ข้ามาที่นี่เพื่อให้คนอื่นอิจฉาตาร้อน!”
“...”
อวิ๋นเจิงได้ยินแล้วก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ
แม่เล้าตะลึงอยู่นานกว่าจะได้สติ แล้วรีบหันไปถามอวิ๋นเจิงว่า “คุณชายท่านนี้ดูหน้าไม่คุ้นเลยเจ้าค่ะ ขอทราบนามได้หรือไม่?”
“เรียกข้าว่าคุณชายหลิวก็พอ” อวิ๋นเจิงโบกมือ
อย่างไรเสียเขาก็เป็นถึงองค์ชาย
ยามเที่ยวหอคณิกา ย่อมต้องวางตัวให้สุขุมสักหน่อย