“ไม่ต้องมากพิธี!”
อวิ๋นเจิงโบกมือให้หวังชี่
“ขอบพระทัยท่านอ๋อง!”
หวังชี่ลุกขึ้น แล้วกวาดตามองกัวไคกับพวก ก่อนเอ่ยถามทันทีว่า “ไม่ทราบว่าพวกเขาล่วงเกินท่านอ๋องอย่างไร ขอท่านอ๋องโปรดบอก หากพวกเขาทำสิ่งใดไม่ถูกต้อง...”
“เจ้าไปถามพวกเขาเองเถิด!”
อวิ๋นเจิงยิ้มบาง ๆ
หวังชี่ฉงนใจยิ่ง จึงเดินไปหากัวไคทันที แล้วตวาดถามว่า “พูดมา ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
เมื่อถูกหวังชี่ซักถาม กัวไคก็หวาดกลัวจนพูดไม่ออก อ้ำอึ้งอยู่นานก็ยังกล่าวอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอัน
แน่นอนว่าเขารู้ว่าอวิ๋นเจิงมาด้วยเหตุใด
ทันทีที่เห็นจางซวี เขาก็เข้าใจแล้ว
เมื่อนึกถึงผลที่จะต้องเผชิญ กัวไคก็หวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ
เห็นทั้งสามคนกลัวจนพูดไม่ออก จางซวีจึงส่ายหน้า “ช่างเถิด ให้ข้าเป็นคนพูดเอง!”
กล่าวจบ จางซวีก็เล่าเรื่องที่พวกเขาปล้นสุราไปตามความจริง
เมื่อได้ฟังจางซวี สีหน้าของหวังชี่ก็พลันย่ำแย่ลงอย่างยิ่ง สายตาที่มองกัวไคดุดันขึ้น ราวกับอยากสับเจ้าสารเลวนี่เป็นหมื่นชิ้น
“ที่เขาพูดเป็นความจริงหรือไม่?”
หวังชี่จ้องทั้งสามคนที่ล้มกองอยู่กับพื้น ก่อนตะคอกเสียงกร้าว แผ่ไอสังหารออกมา
เขารู้จักสุรานั่นอยู่แล้ว
อีกทั้งตนเองก็เคยดื่ม ที่บ้านยังเก็บไว้สองไห!
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าสุรานั่นจะเป็นของที่กัวไคกับพวกปล้นมา
แถมยังไปปล้นจากสหายของอ๋องจิ้งเป่ยอีกหรือ?
นี่ไม่ใช่รนหาที่ตายหรอกหรือ?
ทั้งสามคนคิดจะปฏิเสธ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าอำนาจของอวิ๋นเจิงกลับไม่กล้า ได้แต่พยักหน้าด้วยความยากลำบาก