เหลืออีกเพียงวันเดียวก็จะถึงวันมงคลสมรสของอวิ๋นเจิงกับเสิ่นลั่วเยี่ยนแล้ว
จวนอวิ๋นเจิงจึงยิ่งวุ่นวายกว่าเดิม
หลังรับประทานอาหารเช้า เย่จื่อกับคนในจวนต่างก็เริ่มลงมือจัดการงานกันอย่างเต็มที่
ทุกซอกทุกมุมในจวนต้องทำความสะอาดให้เรียบร้อย ทั้งยังต้องเริ่มจัดโต๊ะเก้าอี้สำหรับงานเลี้ยง และส่งคนไปกับพ่อครัวหลวงจากวังเพื่อจัดซื้อวัตถุดิบที่จำเป็นพร้อมลงทะเบียน...
คนในจวนทุกคนแทบอยากแยกร่างออกเป็นสองคนเพื่อทำงาน
มีเพียงอวิ๋นเจิงกับซินเซิงที่ว่างสบาย
เรื่องในจวนมีเย่จื่อกับคนจากสำนักกิจการภายในคอยช่วยจัดการ เขาจึงไม่ต้องใส่ใจ
ส่วนซินเซิงมีหน้าที่คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายเขาเท่านั้น
ณ ลานหลังจวน หลังฝึกยุทธ์เสร็จ อวิ๋นเจิงรับผ้าซับเหงื่อจากซินเซิงมาเช็ดเหงื่อบนใบหน้า
เขาเพิ่งเริ่มฝึกยุทธ์เอาป่านนี้ คงไม่มีหวังจะฝึกจนกลายเป็นยอดฝีมือได้ นับว่าเป็นเพียงการกอดพระบาทก่อนเข้าวัดเท่านั้น
แม้จะมีคนมากมายคอยคุ้มครองความปลอดภัย แต่ตัวเขาเองก็ควรมีวิชาป้องกันตัวติดไว้บ้าง!
“เฮ้อ หากพบยอดฝีมือเหนือชั้นสักคน ให้เขาช่วยทะลวงเส้นลมปราณเริ่นกับตูตามในละครก็คงดี...”
อวิ๋นเจิงพึมพำกับตัวเอง พลางเช็ดเหงื่อไปด้วย
เขาไม่ได้หวังว่าจะได้เป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งใต้หล้า
เพียงฝึกให้ได้ระดับเดียวกับเสิ่นลั่วเยี่ยน เขาก็ขอบคุณสวรรค์แล้ว
“องค์ชาย เมื่อครู่ตรัสว่าอะไรหรือเพคะ?”
ซินเซิงโน้มตัวเข้ามา มองอวิ๋นเจิงอย่างสงสัย ดวงตากะพริบปริบ ๆ