ประเมินคร่าว ๆ ในหีบใบใหญ่นี้คงบรรจุไพ่นกกระจอกไว้สิบกว่าชุด
มารดามันเถอะ!
เจ้าสามคนโง่นี่มีปัญหาอะไรหรือไร!
ส่งไพ่นกกระจอกมาให้ข้าตั้งมากมายเช่นนี้ทำไม?
คิดจะให้ข้าไปเปิดบ่อนหรืออย่างไร?
อุบอิบปิดบังอยู่ตั้งครึ่งค่อนวัน ที่แท้ก็ส่งไพ่นกกระจอกมาให้สิบกว่าชุด?
นี่มันจงใจมาก่อกวนข้าชัด ๆ!
“พี่รอง พวกท่านส่งไพ่นกกระจอกมาให้ข้ามากมายเช่นนี้ด้วยเหตุใด?”
อวิ๋นเจิงก่นด่าอยู่ในใจ ก่อนแสร้งถามด้วยสีหน้าฉงน
“เจ้ารู้หรือว่าสิ่งนี้เรียกว่าไพ่นกกระจอก?”
ทั้งสามมองอวิ๋นเจิงอย่างประหลาดใจ
พวกเขานึกว่าอวิ๋นเจิงเพิ่งเคยเห็นของแปลกใหม่นี้เป็นครั้งแรกเสียอีก!
“รู้สิ สองสามวันก่อนข้าเห็นคนเล่นมาแล้ว”
อวิ๋นเจิงพยักหน้า
“อ้อ จริงด้วย!”
องค์ชายรองกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “หลายวันนี้ผู้คนในเมืองหลวงต่างชื่นชอบการเล่นไพ่นกกระจอก ไม่เพียงเหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์จะเล่นกันอย่างเพลิดเพลิน แม้แต่เสด็จพ่อกับพระสนมในวังก็ยังเล่น”
ต้องยอมรับว่าการแพร่หลายของไพ่นกกระจอกนั้นรวดเร็วยิ่งนัก
ที่สำคัญ ของสิ่งนี้ทั้งได้ใช้ความคิดและช่วยฆ่าเวลา สำหรับพระสนมในวังที่ไม่มีอะไรทำ นับเป็นของวิเศษโดยแท้!
สำหรับฮ่องเต้เหวิน ยามว่างได้เล่นไพ่นกกระจอกกับพระสนม ก็เป็นความสำราญอย่างหนึ่งเช่นกัน!
“พวกท่านสิ้นเปลืองกันเกินไปแล้ว”
อวิ๋นเจิงหัวเราะกลบเกลื่อน “หากจะส่งของแปลกใหม่มาให้ข้า ส่งมาเพียงชุดเดียวก็พอ เหตุใดต้องส่งมามากมายเช่นนี้?”
“ก็เพราะใกล้ถึงวันอภิเษกของเจ้าแล้วมิใช่หรือ?”
อวิ๋นถิงกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “ในวันอภิเษกของเจ้า แขกเหรื่อเต็มโถงจะปล่อยให้ไม่มีอะไรทำได้อย่างไร? พวกเขาจะได้เล่นไพ่นกกระจอกฆ่าเวลา จะได้ไม่ให้ผู้คนกล่าวหาว่าเจ้าต้อนรับแขกไม่ดี...”