ฉินชีหู่จ้องมองกระบะทรายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามขึ้นอีกว่า “มีทางอ้อมไปด้านหลังหมางชื่อหรือไม่?”
“ย่อมมีอยู่แล้ว”
เซียวติ้งอู่ตอบว่า “แม้ภูมิประเทศทางนั้นจะอันตราย แต่คนจะอ้อมไปก็ไม่ยาก เพียงแต่ทั้งม้าและเสบียงล้วนขนผ่านไปไม่ได้!”
“เช่นนั้นที่เจ้าพูดมาก็มิใช่เรื่องไร้สาระหรอกหรือ?”
ฉินชีหู่ทำหน้าเอือมระอา
เซียวติ้งอู่หัวเราะแหะ ๆ พลางลอบคิดในใจ
เจ้าก็รู้ด้วยหรือว่านี่เป็นเรื่องไร้สาระ!
หากอ้อมไปได้ง่ายดายเช่นนั้น ซีฉวีคงไม่ส่งทหารจำนวนมากไปป้องกันหรือ?
ซีฉวี่ใช้ทหารเพียงน้อยนิดรักษาหมางชื่อไว้ ย่อมมีเหตุผลของมัน!
หากอ้อมไปได้จริง เขาจะวิเคราะห์ภูมิประเทศให้พวกเขาฟังไปทำไม!
“ทหารสี่พันนายในค่ายด้านหน้ามีทหารทาสอยู่ครึ่งหนึ่งด้วยหรือ?”
อวิ๋นเจิงเอ่ยถาม
“มีทหารทาสอยู่ด้วย แต่คงไม่ถึงครึ่ง”
เซียวติ้งอู่ตอบ “เจิงกวงคาดว่าในทหารสี่พันนายของค่ายด้านหน้า มีทหารทาสราวสามส่วน”
ราวสามส่วนก็มิใช่น้อย!
อวิ๋นเจิงครุ่นคิดเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มกล่าวว่า “พวกเราโจมตีฉับพลัน ยึดค่ายด้านหน้าไม่ใช่เรื่องยาก! ประเด็นสำคัญคือยังต้องยึดหมางชื่อให้ได้! จริงสิ ค่ายด้านหน้าอยู่ห่างจากหมางชื่อเท่าใด?”
“ราวสี่สิบลี้พ่ะย่ะค่ะ!”
เซียวติ้งอู่ตอบ
สี่สิบลี้หรือ?
เมื่อได้ยินคำตอบของเซียวติ้งอู่ อวิ๋นเจิงกับคนอื่น ๆ ต่างเริ่มครุ่นคิด
ระยะทางนี้จะว่าใกล้ก็ไม่ใกล้ จะว่าไกลก็ไม่ไกลนัก
หากส่งกำลังจากหมางชื่อมา ก็ใช้เวลาราวหนึ่งวัน
เวลาเพียงเท่านี้ย่อมเพียงพอให้พวกเขายึดค่ายด้านหน้าได้แล้ว