การสู้รบภายในเมืองยังคงดำเนินต่อไป
เสิ่นลั่วเยี่ยนยังคงนำทัพบุกตะลุยสังหารศัตรู
แม้จะไม่ได้ลงสนามรบมานานหนึ่งปี แต่วิชายุทธ์ของเสิ่นลั่วเยี่ยนกลับมิได้ถดถอยลง
เสิ่นลั่วเยี่ยนใช้ทวนแทงแม่ทัพศัตรูผู้หนึ่งจนตกจากหลังม้า ปลายทวนจ่อคอแม่ทัพศัตรู พลางตวาดเสียงเข้มว่า “พูดมา คลังเสบียงอยู่ที่ใด?”
แม่ทัพศัตรูไม่ตอบ เพียงจ้องเสิ่นลั่วเยี่ยนด้วยแววตาดุร้าย
เห็นว่าเค้นถามสิ่งใดไม่ได้ เสิ่นลั่วเยี่ยนจึงคร้านจะเสียเวลาอีก แทงทวนทะลุลำคอแม่ทัพศัตรูทันที
ขณะชักทวนกลับ เสิ่นลั่วเยี่ยนก็ตวาดใส่คนข้างกายอีกครั้ง “จงสืบตำแหน่งคลังเสบียงของกองทัพศัตรูให้ชัด!”
กล่าวจบ เสิ่นลั่วเยี่ยนก็นำทัพบุกตะลุยสังหารอีกครั้ง
พวกเขาบุกตะลุยไปพลาง จับเชลยเป็น ๆ ไปพลาง หมายสืบตำแหน่งคลังเสบียงของศัตรูให้ได้โดยเร็ว
หลังซักถามเชลยเป็น ๆ ติดต่อกันกว่าสิบคน ในที่สุดพวกเขาก็ได้ตำแหน่งคลังเสบียงมา
“เร็วเข้า! ไปคลังเสบียง!”
เสิ่นลั่วเยี่ยนควบม้าห้อตะบึง นำทัพใหญ่บุกไปยังตำแหน่งคลังเสบียงของศัตรู
เมื่อพวกเขาบุกฝ่ามาจนถึงที่ คลังเสบียงของศัตรูสองแห่งก็เริ่มมีเปลวไฟลุกขึ้นแล้ว
“บุกเข้าไป! ห้ามปล่อยให้พวกมันเผาคลังเสบียงเด็ดขาด!”
เสิ่นลั่วเยี่ยนสะบัดทวนลายเมฆ แทงกระแทกเครื่องกีดขวางที่ขวางอยู่เบื้องหน้าจนพ้นทาง แล้วบุกเข้าไปเป็นคนแรก
ทหารแคว้นต้าเยวี่ยผู้หนึ่งถือคบเพลิง กำลังจะจุดไฟเผาคลังเสบียงอีกแห่ง เสิ่นลั่วเยี่ยนควบม้าพุ่งไปถึงตัวเขาแล้ว กวาดทวนผ่านคอทหารผู้นั้น พลันมีเลือดพุ่งเป็นสาย
“กวาดล้างข้าศึกที่เหลือในคลังเสบียงให้สิ้น!”
“เร็วเข้า ส่งคนหนึ่งกองไปเฝ้ารอบคลังเสบียง!”