จะรบกันอีกครั้งหลังเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงปีหน้าหรือ?
เจียเหยาหรี่ตาลงเล็กน้อย จ้องมองอวิ๋นเจิงไม่วางตา
เลิกรบหรือ?
นางเองก็อยากเลิกรบ!
ยามนี้ คนทั้งเป่ยหวนล้วนอยากเลิกรบ!
ขอเพียงอวิ๋นเจิงยอมเลิกรบและรักษาคำมั่น ให้พวกเขาถวายม้าศึกหนึ่งหมื่นตัว พวกเขาก็ยินดีทั้งสิ้น!
แต่อวิ๋นเจิงจะยอมเลิกรบได้อย่างไร?
สิ่งที่น่ากลัวคือ พวกเขามอบผลประโยชน์ให้ไปแล้ว อวิ๋นเจิงรับผลประโยชน์เสร็จ ก็ยกทัพมารุกรานทันที
จากที่เจียเหยาเข้าใจอวิ๋นเจิง เขาทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างแน่นอน!
กล่าวได้ว่าอวิ๋นเจิงต้องทำเช่นนี้เป็นแน่!
นางอุตส่าห์มอบความดีความชอบให้เขาเอง เขายังหันกลับมาใช้จางหลิ่วผู้นั้นเล่นงานนางได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น!
เป่ยหวนในยามนี้ อยากเลิกรบใช่ว่าจะทำได้ง่ายดายปานนั้น!
หากนางเป็นอวิ๋นเจิง นางก็ไม่มีทางเลิกรบในเวลานี้เช่นกัน!
ยามนี้เป่ยหวนอ่อนแอที่สุด
อวิ๋นเจิงจะยอมเลิกรบในเวลานี้ได้อย่างไร นอกจากมีผีสิง!
เจ้าคนสารเลวผู้นี้ คงคิดหลอกนางเป็นแน่!
แสร้งเลิกรบก่อน แล้วค่อยจู่โจมฉับพลันหรือ?
เจียเหยาแค่นเสียงเย็นชาในใจ จากนั้นก็กล่าวด้วยรอยยิ้มแช่มชื่นว่า “ดี! เพื่อแสดงความจริงใจ ข้าจะนำทัพถอยไปก่อน 50 ลี้! หลังเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงปีหน้า พวกเราค่อยมาตัดสินแพ้ชนะกัน! หากเจ้าชนะ เป่ยหวนของข้าจะยอมก้มหัวเป็นข้ารับใช้เจ้า!”
“ดี! ตกลงตามนี้!”
อวิ๋นเจิงพยักหน้าอย่างจริงจัง ก่อนถามว่า “พวกเราจะทำสัญญาอะไรกันสักฉบับหรือไม่?”
เจียเหยาเบ้ปาก ถามเสียงเรียบว่า “เจ้าเชื่อถือสัญญาหรือ?”