หนึ่งวันให้หลัง ภายใต้สถานการณ์ที่เจียเหยาจงใจปล่อยคนกลุ่มหนึ่งซึ่งลอบฝ่าวงล้อมออกไปส่งข่าว ข่าวที่ว่ากำลังพล 4,000 นายซึ่งไปช่วยเหลือเหอจี้ถูกล้อมไว้ที่สือหนิวเปยก็แพร่ไปถึงเมืองหู่โข่ว
ครานี้ เกาเฉวียนไม่ได้โมโหจนกระอักเลือดอีก
เขาคาดการณ์ผลลัพธ์เช่นนี้ไว้นานแล้ว
ตั้งแต่ได้รับข่าวว่าเหอจี้แตก เขาก็เดาได้ว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น
เขาออกคำสั่งให้กำลังพล 4,000 นายถอนทัพด้วยความเร็วสูงสุดแล้ว
น่าเสียดายที่กองทัพศัตรูล้วนเป็นทหารม้าชั้นยอด ทั้งยังจู่โจมรวดเร็วเกินไป
กำลังพล 4,000 นายนั้นไม่มีโอกาสถอนทัพเลยแม้แต่น้อย
“ท่านแม่ทัพ พวกเราเร่งส่งทหารไปช่วยกำลังพล 4,000 นายนั้นเถิด!”
“ทหารที่ยังรบได้ของพวกเราเหลือไม่มากแล้ว จะปล่อยให้กำลังพล 4,000 นายถูกศัตรูกลืนกินอีกไม่ได้เป็นอันขาด!”
“ส่งทหารไปช่วยไม่ได้เด็ดขาด! พื้นที่สือหนิวเปยราบเรียบ เหมาะแก่การจู่โจมด้วยทหารม้าจำนวนมาก แต่ศัตรูกลับล้อมไว้โดยไม่โจมตี เห็นได้ชัดว่ากำลังรอให้พวกเราส่งทหารไปช่วย เพื่อจะโจมตีกองหนุนของพวกเรา!”
“ถูกต้อง ออกทหารไปช่วยโดยตรงเป็นหนทางที่ใช้ไม่ได้เด็ดขาด!”
“เช่นนั้นก็ยึดผิงจี๋โดยตรง ข่มขู่เมืองซ่างเหอและเมืองเหอจี้ บีบให้ศัตรูย้อนกลับมาช่วย แล้วคลายวงล้อมของกำลังพล 4,000 นาย...”
เหล่าแม่ทัพในค่ายต่างพากันเสนอความเห็น
บางคนเสนอให้ส่งทหารไปช่วยโดยตรง ขณะที่บางคนเสนอให้ใช้การบุกเป็นการช่วยเหลือ
เกาเฉวียนนิ่งเงียบ พลางชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียในใจไม่หยุด
การยึดผิงจี๋ไม่ใช่เรื่องยาก
แต่หลังจากนั้นเล่า?
จะบุกเมืองซ่างเหอหรือเมืองเหอจี้จริงหรือ?
แม้จะกล่าวกันว่าหู่โข่วมีกองทัพ 30,000 นาย แต่กำลังพลกว่าสี่ในสิบส่วนเป็นชายฉกรรจ์ที่เกณฑ์มาเป็นการชั่วคราว