เมื่อเห็นท่วงท่าของเจียเหยา ทุกคนต่างตะลึงจนพูดไม่ออก
ยังทำเช่นนี้ได้อีกหรือ?
อย่าว่าแต่ทหารชั้นผู้น้อยเหล่านั้นเลย แม้แต่แม่ทัพในกองทัพหลายคนก็ยังตกตะลึงจนเอ่ยคำใดไม่ออก
แม้อวิ๋นเจิงจะเคยได้ยินเจียเหยาบอกมานานแล้วว่านางยิงธนูเช่นนี้ได้ แต่ก็ยังอดทึ่งอยู่ในใจไม่ได้
ฝีมือยิงธนูของสตรีผู้นี้กล่าวได้ว่าเข้าสู่ขั้นลึกล้ำสุดหยั่งแล้ว
ท่ามกลางสายตาตะลึงงันของทุกคน ลูกธนูที่เจียเหยายิงออกไปก็พุ่งเข้าเป้าอย่างแม่นยำ
ตรงกลางเป้าพอดี!
ครานี้ ทุกคนยิ่งตะลึงงันกว่าเดิม
ยิงธนูเช่นนี้ ไม่เพียงถูกเป้า แต่ยังปักตรงกลางเป้าได้อีกหรือ?
นี่เป็นฝีมือยิงธนูที่ท้าทายสวรรค์เพียงใดกัน!
ท่ามกลางเสียงชื่นชมของทุกคน เจียเหยาใช้ท่าห้อยหัวเตะตะกร้อหยิบลูกธนูขึ้นมาอีกครั้ง จากนั้นเอนกายนอนบนหลังม้า ใช้เท้าทั้งสองยันคันธนู แล้วใช้มือข้างเดียวเหนี่ยวสายธนูและวางลูกธนู
ทุกคนยังไม่ทันคืนสติจากภาพเมื่อครู่ วิธีการยิงธนูเช่นนี้ก็ทำให้ผู้ชมแทบตกใจจนคางร่วงลงพื้น
“ฟิ้ว!”
ลูกธนูแหวกอากาศพุ่งไปปักกลางเป้าอันที่สอง
นี่...นี่ก็ทำได้ด้วยหรือ?
ทุกคนอ้าปากค้าง ตาเบิกกว้าง แทบไม่กล้าเชื่อสายตาตนเอง
สวรรค์!
นางทำได้อย่างไรกัน?
อย่าว่าแต่บนหลังม้าเลย ต่อให้อยู่บนพื้นราบ ฝีมือเช่นนี้เกรงว่าคงมีคนไม่กี่คนที่ทำได้กระมัง?
ชั่วขณะนี้ ทุกคนทั้งชื่นชมทั้งตื่นตะลึง
“ดี!”
“ดี!”
“ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!”
“ฝีมือยิงธนูเช่นนี้ ช่างไม่เคยได้ยินได้เห็นมาก่อน!”
“สมกับเป็นวีรสตรีเหนือสตรี...”
จนกระทั่งเจียเหยาหมุนตัวอย่างงดงามแล้วนั่งตัวตรง ก่อนควบม้าไปยังเป้าอันที่สาม ทุกคนจึงค่อย ๆ คืนสติได้อย่างยากลำบาก พร้อมส่งเสียงชื่นชมจากใจ