เมื่อเจียเหยามาถึงห้อง อวิ๋นเจิงกำลังใช้ถ่านวาดแผนที่อยู่
อวิ๋นชางหมอบอยู่ข้าง ๆ มองอย่างเพลิดเพลิน
ไม่รู้ว่าเขาดูรู้เรื่องหรือไม่
ท่าทางยามนี้ของเขาช่างแตกต่างจากตอนปกติที่ราวกับม้าป่าหลุดบังเหียนอย่างสิ้นเชิง
“นี่คือแผนที่ของสองเผ่าเหมิงหูกับเจินเหอ และราชวงศ์หลีใช่หรือไม่?”
เจียเหยามองแวบเดียวก็จำได้
“ใช่!”
อวิ๋นเจิงเผลอจะโอบเจียเหยา ทว่าเหลือบเห็นบุตรชายอยู่ข้างกาย จึงรีบชักมือกลับ “ก่อนหน้านี้ข้าตั้งใจว่าจะรอไปถึงทุ่งหญ้าแล้วค่อยหารือกับเจ้าเรื่องแผนบุกราชวงศ์หลี”
“ในเมื่อเจ้ามาแล้ว ไว้เราค่อยหารือกับอวี๋ซื่อจงอีกครั้ง!”
“ข้าวาดแผนที่ไว้ก่อน ถึงเวลาจะได้หยิบมาใช้...”
เตรียมแผนที่ไว้ล่วงหน้า ยามต้องใช้ก็หยิบออกมาได้ทันที
“เจ้าจำแผนที่แถบนั้นได้หมดแล้วหรือ?”
เจียเหยาถามอย่างประหลาดใจเล็กน้อย
อวิ๋นเจิงยิ้มถาม “หรือเจ้าจำแผนที่ไม่ได้?”
การจดจำแผนที่ นับเป็นทักษะจำเป็นอย่างหนึ่งของแม่ทัพระดับสูง
ยิ่งไปกว่านั้น แผนที่แถบนั้นก็เป็นเพียงภาพร่าง การจดจำจึงไม่ยากนัก
“ข้าจำได้อยู่แล้ว” เจียเหยายิ้มบาง ๆ “ข้าหมายถึง เจ้าจำแผนที่แถบนั้นได้หมดแล้ว ดูท่าครั้งนี้เจ้าคิดจะยกทัพบุกราชวงศ์หลีจริง ๆ!”
“เจ้าคิดว่าข้าพูดเล่นหรือ?”
อวิ๋นเจิงยิ้ม แววตาฉายประกายเด็ดเดี่ยว “ข้าบอกแล้วว่าข้าจะทำลายแคว้นอวี่ให้สิ้นซาก! ไม่ใช่แค่ล่มแคว้น แต่จะถอนรากถอนโคน!”
ถอนรากถอนโคนหรือ?
เจียเหยาตกใจอยู่ในใจ
นางได้ยินอวี๋ซื่อจงเล่าเรื่องที่แคว้นอวี่ลอบโจมตีแคว้นต้าเฉียนที่อวี้โจวแล้ว