รุ่งเช้าวันถัดมา อวิ๋นเจิงและคณะก็อำลาเสิ่นลั่วเยี่ยนกับเย่จื่อ
ส่วนผู้ติดตามที่ถูกจัดให้ไปพักยังสถานที่อื่น นอกจากหมอหลวงที่ร่วมเดินทางมาแล้ว คนที่เหลือล้วนมอบให้เย่จื่อกับเสิ่นลั่วเยี่ยนจัดการ
คนเหล่านั้นมีตั้งสองสามพันคนเชียว!
กักบริเวณไว้เฉย ๆ ไม่ให้ทำงานทำการ ทั้งยังสิ้นเปลืองเสบียงอีก
ต้องหางานให้พวกเขาทำเสียบ้าง!
ส่วนพวกเขาจะเดินทางผ่านด่านเทียนฉยงไปยังเมืองอวี้เฟิง จากนั้นวกกลับจากเมืองอวี้เฟิง มุ่งหน้าไปภูเขาเทพหมาป่าแห่งเป่ยหวน แล้วจึงเดินทางกลับติ้งเป่ยในท้ายที่สุด
อวิ๋นเจิงเองก็ไม่รู้ว่าการเดินทางรอบนี้จะกินเวลานานเท่าใด
แต่คร่าว ๆ แล้ว อย่างน้อยก็คงใช้เวลาราวสามเดือน
ระยะทางนี้มิได้ไกลเกินไปนัก อีกทั้งพวกเขารู้ว่าฮ่องเต้เหวินจะเสด็จมา จึงจัดตั้งจุดพักเสบียงชั่วคราวไว้ตลอดเส้นทาง
หากใช้ความเร็วในการบุกจู่โจมของทหารม้า เดือนเดียวก็เพียงพอจะเดินทางครบวงรอบ
แต่เมื่อฮ่องเต้เหวินเสด็จประพาส จะให้เร่งเดินทัพตลอดเวลาได้อย่างไร!
“ภายหน้าต้องส่งคนไปสร้างถนนหลวงจากซั่วฟางถึงเมืองอวี้เฟิง และทอดยาวไปจนถึงหลิงโจวด้วย!”
ระหว่างหยุดพัก ฮ่องเต้เหวินหยิบแผนที่ขึ้นมาพลางกำชับอวิ๋นเจิงอีกครั้ง
“ลูกก็คิดเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”
อวิ๋นเจิงพยักหน้า “ด้านหนึ่งก็เพื่อให้ขนส่งกำลังพลกับเสบียงได้สะดวก อีกด้านหนึ่งก็เพื่อให้พ่อค้าที่เดินทางไปมาสะดวกขึ้น ส่งเสริมการค้าขายให้เจริญรุ่งเรือง...”
เมื่อคืนเขาสั่งเย่จื่อไว้แล้วว่าโรงงานปูนซีเมนต์ต้องเร่งขยายให้เสร็จโดยเร็ว
ตามแผนของเขา ต่อให้เพิ่มกำลังการผลิตของโรงงานปูนซีเมนต์ขึ้นสิบเท่า ปูนซีเมนต์ก็ยังไม่พอใช้อยู่ดี
“เจ้าคิดจะสร้างถนนกว้างเท่าใด?”