ชิงอี้
หลายวันมานี้ อวิ๋นเจิงได้รับข่าวจากทางเจียเหยาอย่างต่อเนื่อง
แน่นอนว่า ยังมีทหารบาดเจ็บส่งมาด้วย
บัดนี้ชิงอี้กลายเป็นสถานพักพิงทหารบาดเจ็บไปแล้ว
โชคดีที่กำลังพลของเขตซ่างชิ่งเต้าไม่เพียงพอ เจียเหยาบุกยึดเมืองและป้อมปราการต่อเนื่องกัน โดยไม่ได้รับการต่อต้านรุนแรงนัก ความสูญเสียของพวกนางจึงมีไม่มาก
แต่เมื่อกองทัพศัตรูระดมกำลังมาล้อมปราบพวกนางเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ความสูญเสียย่อมค่อย ๆ เพิ่มมากขึ้นเป็นแน่
“กองทัพศัตรูที่ลู่อี้ฝู่ยังไม่มีความเคลื่อนไหวหรือ?”
อวิ๋นเจิงขมวดคิ้วถามเมี่ยวอินที่อยู่ข้างกาย
“ไม่มี”
เมี่ยวอินส่ายหน้า “กองทัพศัตรูที่ลู่อี้ฝู่คล้ายตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะตั้งรับจนตัวตาย”
อวิ๋นเจิงได้ยินดังนั้นก็อดบ่นไม่ได้ “เจียเหยาสังหารคนในซ่างชิ่งเต้าจนแทบคลั่งแล้ว กองทัพศัตรูที่ลู่อี้ฝู่กลับยังนิ่งเฉย พวกมันอดทนเก่งเสียจริง!”
บัดซบ!
อย่างน้อยก็แสดงท่าทีอะไรบ้างสิ จะได้บีบให้พวกมันเรียกกำลังพลที่อยู่ในซ่างชิ่งเต้ากลับไปช่วย!
จะยืนมองตาปริบ ๆ เช่นนี้หรือ?
ไม่กลัวพวกนางสังหารผู้คนทั้งเมืองหรือไร?
หากเจียเหยาโหดเหี้ยมกว่านี้อีกสักหน่อย ยกทัพสังหารผู้คนทุกเมืองตลอดเส้นทาง แล้วบุกไปยังเหอจี้ จากที่นั่นก็เข้าฆ่าฟันในเขตต้าอานที่กำลังพลยิ่งว่างเปล่า แม้พวกนางพ่ายแพ้ ราชวงศ์หลีก็ยังฟื้นฟูกำลังไม่ได้ไปอีกหลายสิบปี
“เจียเหยาจะบุกตะลุยเกินไปหรือไม่?”
เมี่ยวอินกังวลเล็กน้อย “ผิงจี๋มิใช่สถานที่ดี หากกองทัพศัตรูฮึดสู้ขึ้นมา ก็ยกทัพสามทางเข้าประชิด ล้อมพวกนางไว้ที่ผิงจี๋ได้”
“ที่นั่นมิใช่สถานที่ดีจริง ๆ” อวิ๋นเจิงพยักหน้าเล็กน้อย “แต่หากกองทัพศัตรูฉลาดพอ ก็คงไม่คิดกำจัดพวกนางให้สิ้นซากที่ผิงจี๋ หากแต่ค่อย ๆ บีบให้พวกนางถอยกลับไปยังเขตลู่อัน...”