ครึ่งชั่วยามต่อมา เจียเหยาก็เดินออกจากกระโจมหลวง
ดวงตาของนางยังแดงเรื่ออยู่บ้าง ทว่าบนใบหน้ากลับมองไม่เห็นความผิดปกติใด
ยามขยับกาย ความเจ็บปวดก็แผ่ซ่านขึ้นมาจากเบื้องล่างเป็นระยะ
ทว่า สำหรับเจียเหยาแล้ว ความเจ็บเพียงเท่านี้ยังอยู่ในขอบเขตที่นางทนรับไหว
เมื่อเห็นเจียเหยาเดินออกมา หมาป่าขาวที่หมอบอยู่ข้างกระโจมหลวงก็หางลู่ วิ่งเข้ามาหานางทันที
เจียเหยาหย่อนกายลง ลูบหัวหมาป่าขาวเบา ๆ “ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนข้าหน่อยเถิด!”
หมาป่าขาวฟังคำพูดของเจียเหยาไม่เข้าใจ เพียงดื่มด่ำกับสัมผัสจากมือของนาง ทั้งยังนอนหงายอยู่บนพื้น เผยท้องให้นางเห็น
เจียเหยาลูบท้องนุ่มนิ่มของหมาป่าขาว ก่อนค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
หลังมองไปทางกระโจมขนสัตว์ที่อยู่ไกลออกไปแวบหนึ่ง เจียเหยาก็เดินลงบันไดของกระโจมหลวง
หมาป่าขาวตามเจียเหยาไปติด ๆ ประหนึ่งองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์
เจียเหยาให้คนจูงม้ามาตัวหนึ่ง แล้วก็ยกมือห้ามองครักษ์สนิทที่กำลังจะตามมา “พวกเจ้าไม่ต้องตามมา ข้าจะพาหมาป่าขาวไปเดินเล่นแถวนี้สักหน่อย!”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
องครักษ์สนิทหยุดฝีเท้า
เจียเหยาจูงม้า พาหมาป่าขาวเดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ
หนึ่งคน หนึ่งหมาป่า หนึ่งม้า
เดินไปได้ไม่ไกล เจียเหยาก็ฝืนความเจ็บปวดพลิกกายขึ้นหลังม้า
“ย่าห์!”
เจียเหยาหนีบสีข้างม้าศึกฉับพลัน ม้าก็ทะยานควบไปข้างหน้าทันที
หมาป่าขาววิ่งตามหลังม้าศึกของเจียเหยาไปอย่างรวดเร็ว
“หมาป่าขาว ตามมาเร็วเข้า ตามมา...”
เจียเหยาหันกลับไปเรียกมัน
ชั่วขณะหนึ่ง นางคล้ายหวนกลับไปสู่อดีตเมื่อหลายปีก่อน
เวลานั้นนางเพิ่งอายุสิบห้าปี
เวลานั้น เป่ยหวนเอาชนะต้าเฉียนอย่างย่อยยับไปแล้ว และกลายเป็นผู้ครองอำนาจที่แท้จริงแห่งแดนเหนือ!