เมื่อได้ฟังคำของอวิ๋นถิง องค์ชายรองกับอีกสองคนก็อดมองหน้ากันไปมาไม่ได้
เหล่าลิ่วกับเหล่าซื่อปรึกษากันไว้ก่อนแล้วหรือ?
“ข้าบอกแล้วไงเหล่าซื่อ เจ้าไม่ซื่อสัตย์กับพวกเราเลย!”
องค์ชายรองเพิ่งนึกขึ้นได้ “เรื่องนี้เหตุใดไม่บอกพวกเราให้เร็วกว่านี้?”
เมื่อครู่เขาแทบตกใจจนวิญญาณหลุดจากร่าง!
นึกว่าฮ่องเต้เหวินจะยุยงให้พวกเขาก่อกบฏ เพื่อให้เหล่าลิ่วกำจัดพี่น้องอย่างพวกเขาให้สิ้นซาก จะได้ไม่ต้องกังวลว่าพวกเขาจะเป็นภัยต่อบัลลังก์ของอวิ๋นชางในภายหน้า
ที่แท้เรื่องกลับเป็นเช่นนี้!
“มีอะไรต้องพูดด้วยหรือ?”
อวิ๋นถิงเหลือบมององค์ชายรอง “น้องหกยังไม่พูดกับพวกท่าน แล้วข้าจะพูดอะไรได้?”
“……”
องค์ชายรองพูดไม่ออก
บัดซบ!
เหล่าซื่อก็เติบโตขึ้นแล้วเหมือนกัน!
กลายเป็นว่าพวกเขาสามคนดูไม่ก้าวหน้าเลยสักนิด
“ในเมื่อพวกเจ้าเข้าใจกันแล้ว ก็ลองบอกความคิดของพวกเจ้ามา!”
ฮ่องเต้เหวินมองพระโอรสทั้งสี่ ตรัสอย่างจริงจังว่า “หากพวกเจ้าอยากไปตั้งแคว้นที่โพ้นทะเล แต่กระดากใจที่จะไปเอ่ยปากกับเหล่าลิ่ว เราจะไปพูดแทนพวกเจ้าเอง!”
เมื่อมีเหล่าลิ่วอยู่ พระโอรสเหล่านี้และลูกหลานของพวกเขาก็คงมีชะตากินแล้วรอวันตายไปตลอดชีวิต
ในฐานะบิดา พระองค์ไม่ปรารถนาให้พระโอรสและลูกหลานของพวกเขาใช้ชีวิตเช่นนั้น
แต่ในฐานะฮ่องเต้ เพื่อมิให้แผ่นดินเกิดความวุ่นวายภายใน ทั้งเพื่อให้พระโอรสเหล่านี้มีชีวิตรอด พระองค์ก็จำต้องปล่อยให้พวกเขาและลูกหลานใช้ชีวิตกินแล้วรอวันตาย
สองเรื่องนี้ขัดแย้งกันอย่างยิ่ง จนแทบไม่มีหนทางแก้ไขที่สมบูรณ์แบบ