ไม่นานนัก เหออาซูกับทัวน่าเกอก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา
ทันทีที่ทั้งสองก้าวเข้ากระโจม ก็เห็นกองทหารองครักษ์ของหูเจี๋ย
หัวใจของทั้งคู่พลันกระตุกวูบ ก่อนถามอย่างหยั่งเชิงว่า “องค์หญิง เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
เจียเหยาหอบหายใจหนักหน่วง ความโศกเศร้าและเดือดดาลถาโถมอยู่ในใจ นางทำได้เพียงให้ทหารองครักษ์สองนายเล่าเรื่องที่พวกเขารู้แก่เหออาซูกับทัวน่าเกอ
เมื่อรู้ว่าหูเจี๋ยกับไห่เจ๋อต่างสิ้นชีพแล้ว ศีรษะของทั้งสองก็อื้ออึงขึ้นมาทันใด
ยังไม่ทันได้ตั้งสติ เจียเหยาก็คำรามเสียงต่ำด้วยไอสังหารเข้มข้นว่า “ข้าจะนำทหารหนึ่งหมื่นนายไปไล่ตามกองทัพของอวิ๋นเจิงด้วยตนเอง! พวกเจ้าจงอยู่รักษาค่าย เสบียงและสิ่งของทั้งหมดให้บรรทุกขึ้นรถ หากกองทัพศัตรูประชิดเข้ามา จงนำกำลังที่เหลือถอยไปทางราชสำนักทันที!”
แม้เจียเหยาจะโศกเศร้าและเดือดดาลยิ่งนัก แต่นางยังมิได้เสียสติ
นางรู้ดีว่าพวกเขารักษาทุ่งหญ้ามู่หม่าไว้ไม่ได้แล้ว
ยามนี้พวกเขาจำต้องละทุ่งหญ้ามู่หม่า ถอยร่นทั้งหมดเพื่อรักษากำลังพลที่ยังมีชีวิต
ภายในสามปี พวกเขาจะไม่มีกำลังพอทำศึกอีก
มีเพียงรักษากำลังพลเอาไว้ วันหน้าจึงจะล้างความอัปยศที่ได้รับจากต้าเฉียนได้!
ทว่าพวกเขาจะถอนกำลังทั้งหมดในทันทีมิได้
หากถอนกำลังกันหมด กองทัพศัตรูทางเว่ยเปียนย่อมรุกเข้ามาทันที
นางต้องให้เหออาซูและคนอื่น ๆ ช่วยถ่วงเวลาให้นางสักหน่อย นางต้องใช้เวลาไปแก้แค้นอวิ๋นเจิง!
“องค์หญิง ท่านจะเสี่ยงอันตรายอีกไม่ได้!”
เหออาซูได้สติกลับมา จึงรีบห้ามปรามว่า “ให้ข้าน้อยนำทัพไปไล่ตามศัตรูเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”
“ยังไม่ถึงคราวที่เจ้าจะไป!”