วันรุ่งขึ้นยามออกเดินทาง เจียเหยากลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ตลอดทางนางพูดคุยหยอกล้อกับอวิ๋นเจิงและคนอื่น ๆ อย่างสนุกสนาน ทั้งยังเอ่ยแซวอวิ๋นเจิงเป็นระยะ
อวิ๋นเจิงอดทอดถอนใจไม่ได้ สตรีช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่แปรเปลี่ยนง่ายยิ่งนัก
3 วันต่อมา พวกเขาก็กลับถึงซั่วฟาง
อวิ๋นเจิงมิได้ตรงกลับจวนอ๋องในทันที หากพาเจียเหยาและเมี่ยวอินไปยังแปลงทดลองของซั่วฟาง
ทางซั่วฟางเองก็มีแปลงทดลองขนาดเล็กอยู่เช่นกัน เพียงแต่ปลูกพืชผลไว้ไม่มาก มีเพียงข้าวโพด ฟักทอง และมันฝรั่ง 3 ชนิด
“เจ้าพาข้ามาที่นี่เพื่อให้ข้าวางใจหรือ?”
เมื่อมาถึงหน้าแปลงทดลอง เจียเหยาจ้องอวิ๋นเจิงเขม็งแล้วเอ่ยถาม
“ข้าอยากมาดูเองบ้างไม่ได้หรือ?”
อวิ๋นเจิงเบ้ปาก “ถือโอกาสดูด้วยว่าพอจะเพิ่มกับข้าวได้หรือไม่”
เจียเหยาส่งเสียงฮึเบา ๆ ในใจกลับไม่เชื่อแม้แต่น้อย
เห็นชัดว่าอวิ๋นเจิงอยากพานางมาดูพืชผลเหล่านี้ก่อน เพื่อให้นางวางใจอยู่ซั่วฟางต่อและพักฟื้นร่างกาย
เจ้าคนสารเลว!
ทั้งที่มีน้ำใจแท้ ๆ กลับดื้อดึงไม่ยอมรับ
คนกลุ่มหนึ่งลงจากม้า แล้วเดินเข้าไปในแปลงทดลองอย่างรวดเร็ว
แปลงทดลองแห่งนี้มีพื้นที่เพียงสิบกว่าหมู่ ส่วนใหญ่ปลูกข้าวโพด
ทันทีที่ก้าวเข้าไป ภาพเขียวชอุ่มก็ปรากฏแก่สายตา
อวิ๋นเจิงเดินไปยังแถวข้าวโพดอย่างอดใจรอไม่ไหว
ตามที่เขาสั่ง ข้าวโพดเหล่านี้ล้วนปลูกบนคันร่อง
บัดนี้เข้าสู่เดือน 7 แล้ว ข้าวโพดเริ่มออกฝัก
อวิ๋นเจิงฉีกเปลือกฝักออกดู ข้างในยังมีเพียงซัง คงต้องรอถึงฤดูเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงจึงจะเติบโตเต็มที่