หลังผ่านค่ำคืนอันชื่นมื่น พวกเขาก็ออกเดินทางกลับซั่วฟาง
อีกสองวันทางสำนักศึกษาการทหารก็จะหยุดพัก แต่ยังจำเป็นต้องมีคนเฝ้าประจำการ
ก่อนจากมา อวิ๋นเจิงยังเก็บผักสดจากบ่อน้ำพุร้อนของสำนักศึกษาการทหารติดมือมาด้วย
พืชผลที่ปลูกไว้ก่อนหน้านี้ในสำนักศึกษาการทหารไม่ได้ให้ผลผลิตมากนัก มันฝรั่งยังพอใช้ได้ แต่ถั่วลิสงหลายต้นกลับไม่ออกเมล็ด สุดท้ายเก็บได้ไม่ถึงห้าสิบเมล็ด แถมส่วนใหญ่ยังลีบอีกด้วย
ยังดีที่พวกเขาพอจะเก็บเมล็ดถั่วลิสงไว้ได้บ้าง
แต่ถั่วลิสงเพียงน้อยนิดนั้น หากจะค่อย ๆ ขยายจนปลูกได้เป็นวงกว้าง คงต้องใช้เวลาอย่างน้อยห้าปีขึ้นไป
อวิ๋นเจิงพอใจกับผลลัพธ์นี้อยู่บ้าง
อย่างไรเสีย ถั่วลิสงก็ไม่อาจใช้เป็นอาหารหลัก ขอเพียงเก็บเมล็ดพันธุ์ไว้ได้ก็พอ
ยามใกล้ค่ำ ในที่สุดพวกเขาก็กลับถึงจวนอ๋องซั่วฟาง
อวิ๋นเจิงเดินวนไปทั่วจวนอ๋องรอบหนึ่ง ก่อนจะพาเมี่ยวอินและเด็กน้อยทั้งสองไปเยี่ยมจางซวี
จวนของจางซวีอยู่ไม่ไกลจากจวนอ๋อง เดินไปใช้เวลาไม่ถึงครึ่งเค่อ
“ฉางเล่อ พี่ชาง!”
“เสี่ยวเจิ้ง!”
พวกเขาเพิ่งมาถึงจวนของจางซวี ยังไม่ทันได้ทักทายจางซวีกับหมิงเยว่ เด็กน้อยทั้งสามก็ส่งเสียงทักทายกันอย่างร่าเริงเสียก่อน
อวิ๋นเจิงกับเมี่ยวอินสบตากันแล้วยิ้ม ก่อนจะวางอวิ๋นชางกับอวิ๋นจิ่นลง
เท้าของทั้งสองแตะพื้นปุ๊บ ก็วิ่งไปเล่นกับจางเจิ้งทันที
พวกเขาไปมาหาสู่กันอยู่บ่อยครั้ง ก่อนหน้านี้ตอนจางซวีกับหมิงเยว่ไปฟู่โจว จางเจิ้งก็ฝากเลี้ยงไว้ที่จวนอ๋อง เด็กน้อยทั้งสามอายุไล่เลี่ยกัน จึงสนิทสนมกันมาก