ยามค่ำ อวิ๋นลี่ก็มาหาถึงจวน
มาไวเสียจริง!
“พี่สาม ข้ายังคิดอยู่เลยว่าพรุ่งนี้จะไปหาท่าน เหตุใดท่านถึงมาก่อนเล่า?”
อวิ๋นเจิงก้าวเข้าไปต้อนรับอย่างกระตือรือร้น สีหน้าไม่เผยให้เห็นแม้แต่น้อยว่ารู้ตัวว่าถูกมาทวงหนี้
อวิ๋นลี่ตบไหล่อวิ๋นเจิง รอยยิ้มไม่ถึงดวงตาแล้วกล่าวว่า “น้องหก หากเจ้ามีความเห็นต่อพี่สาม ก็บอกพี่สามมาตรง ๆ สิ!”
“พี่สาม ท่านพูดเช่นนี้ได้อย่างไร!” อวิ๋นเจิงฉีกยิ้ม “พี่สามดีกับข้าถึงเพียงนี้ ข้าจะมีความเห็นต่อพี่สามได้อย่างไร?”
“อย่างนั้นหรือ?”
อวิ๋นลี่เลิกคิ้วยิ้ม “หากเจ้าไม่มีความเห็นต่อพี่สาม เหตุใดถึงบุกไปชิงคนจากหอฉวินฟางที่พี่สามเปิดอยู่เล่า? เจ้าไม่เท่ากับตบหน้าพี่สามหรอกหรือ?”
เจ้าสารเลวนี่!
ข้ายังไม่ได้ไปหาเรื่องเขา เขากลับกล้ามาหาเรื่องข้าถึงที่?
เขาเห็นข้าเป็นลูกพลับนิ่ม หรือคิดว่าได้เป็นอ๋องแล้วจะยิ่งใหญ่คับฟ้า?
เมื่อได้ฟังคำพูดของอวิ๋นลี่ ใบหน้าเสิ่นลั่วเยี่ยนพลันกระตุก
ฟังจากความหมายของอวิ๋นลี่แล้ว เมี่ยวอินกับหมิงเยว่ถูกอวิ๋นเจิงชิงตัวมาจากหอฉวินฟางโดยตรงอย่างนั้นหรือ?
ไม่จ่ายสักอีแปะด้วย?
เจ้าคนไร้ยางอาย!
เป็นถึงอ๋องจิ้งเป่ย กลับบุกหอนางโลมไปชิงหญิงคณิกาคนหนึ่ง ยังมีหน้าอยู่หรือไม่?
ที่สำคัญ หอฉวินฟางแห่งนี้ยังเป็นกิจการขององค์ชายสามอีกด้วย?
“พี่สาม ท่านเข้าใจผิดแล้ว”
อวิ๋นเจิงโบกมือซ้ำ ๆ พลางกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เดิมทีข้าคิดจะนำเงินทองไปไถ่ตัวเมี่ยวอินกับพวกนาง แต่จู่ ๆ ก็รู้ว่านั่นเป็นกิจการของพี่สาม ข้าจึงคิดว่าในเมื่อข้ากับพี่สามสนิทสนมกัน ข้าไปหอฉวินฟางพาคนสองคนกลับมา หากยังต้องจ่ายเงินอีก นั่นมิเท่ากับเห็นพี่สามเป็นคนอื่นหรอกหรือ?”