รุ่งเช้าวันถัดมา อวิ๋นเจิงกับเสิ่นลั่วเยี่ยนก็ส่งฉินชีหู่จากไป ทั้งยังบรรจุสุราใส่ถุงหนังใบใหญ่สองใบให้เขา ไม่น้อยกว่ายี่สิบจิน
ก่อนจากกัน อวิ๋นเจิงกำชับฉินชีหู่อยู่หลายครั้งว่าอย่าดื่มมากเกินไป
ฉินชีหู่เองก็ตบอกให้คำมั่นกับเขาว่าจะไม่ดื่มมากเกินไปเป็นอันขาด
เมื่อส่งฉินชีหู่ไปแล้ว สีหน้าของเสิ่นลั่วเยี่ยนก็พลันขึงตึง นางถลึงตามองอวิ๋นเจิงอย่างดุดัน
ภายใต้การตื๊ออย่างหน้าด้านหน้าทนของอวิ๋นเจิง ในที่สุดเสิ่นลั่วเยี่ยนก็ทนไม่ไหว
ท่าทีอ่อนโยนและมีเหตุผลก่อนหน้านี้ นางเองก็แสร้งต่อไปไม่ไหวแล้ว
อวิ๋นเจิงหัวเราะหึ ๆ โอบเอวเสิ่นลั่วเยี่ยนไว้ “ไปกันเถิด พวกเราไปดูริมแม่น้ำไป๋สุ่ยกัน”
อืม ยามหญิงผู้นี้เป็นตัวของตัวเอง ดูสบายตากว่าอยู่บ้าง
หากนางทำตัวเช่นก่อนหน้านี้อีก เขาคงทนไม่ไหวแล้ว
“เจ้าไปเองเถิด! ข้ายังต้องไปค่ายใหญ่เหนือ!”
เสิ่นลั่วเยี่ยนปฏิเสธโดยไม่ต้องคิด
“ไปกันเถิด!”
อวิ๋นเจิงกล่าวยิ้ม ๆ “นี่เป็นเรื่องใหญ่ จะประมาทไม่ได้!”
แม้ทุกวันเขาจะส่งคนไปตรวจดูสภาพน้ำแข็งบนแม่น้ำไป๋สุ่ย แต่ถึงอย่างไรก็ต้องไปดูด้วยตนเอง
ทั้งเพื่อทำความเข้าใจสภาพของแม่น้ำไป๋สุ่ย และเพื่อสำรวจภูมิประเทศโดยรอบ
หากเป็นไปได้ ก็อยากอาศัยภูมิประเทศรอบข้างคาดเดาตำแหน่งคร่าว ๆ ที่กองทหารม้าเหล็กเป่ยหวนจะข้ามแม่น้ำไป๋สุ่ยมาจู่โจมพวกเขา
เสิ่นลั่วเยี่ยนทนการตื๊อของอวิ๋นเจิงไม่ไหว จึงได้แต่ตอบตกลง
อวิ๋นเจิงยังจงใจชวนเมี่ยวอินไปด้วย เพื่อให้สองพี่น้องได้พูดคุยกันระหว่างทาง
เมื่อผ่านค่ายใหญ่เหนือ เขาก็ชวนอวี๋ซื่อจงไปดูด้วยกัน
ระหว่างทาง เสิ่นลั่วเยี่ยนกับเมี่ยวอินพูดคุยกันออกรส ทว่าล้วนเป็นการโต้เถียงหยอกเย้ากัน