“อ๊า……”
เสียงกรีดร้องอันเจ็บปวดของเย่จื่อก้องอยู่ข้างหูอวิ๋นเจิง ทำให้หัวใจของเขาแทบแตกสลาย
“ไม่ต้องคลอดแล้ว! ข้าไม่เอาลูกแล้ว! ข้าต้องการเพียงเจ้า!”
ดวงตาคมกริบของอวิ๋นเจิงเอ่อคลอด้วยน้ำตา เขาส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง ก่อนตวาดใส่หมอตำแยที่อยู่ข้างกาย “ช่วยผู้ใหญ่ก่อน! ไม่ต้องสนใจเด็ก!”
เขากลัวแล้ว!
กลัวจริง ๆ!
แม้เขาจะไม่ใช่หมอ แต่ก็รู้ดีว่าสถานการณ์เช่นนี้ หากประมาทแม้เพียงนิดเดียวก็อาจเสียเลือดมาก
แม้แต่ด้วยวิชาแพทย์สมัยใหม่ การเสียเลือดมากก็ยังยากจะรักษาชีวิตไว้ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงยุคโบราณ
“ออกมาแล้ว! ออกมาแล้ว……”
ในยามนั้นเอง หมอตำแยพลันร้องขึ้นด้วยความยินดี
“แว้……”
เสียงร้องไห้ใสกังวานของทารกดังขึ้นในห้อง ทว่าเสียงของเย่จื่อกลับหยุดลงกะทันหัน
หมอตำแยคนหนึ่งรีบเช็ดคราบเลือดบนตัวเด็ก ส่วนอีกคนเตรียมผ้าห่อตัวไว้พร้อม แล้วรายงานข่าวดีกับอวิ๋นเจิง “ขอแสดงความยินดีด้วยเพคะ ท่านอ๋อง เป็น……”
“อย่าเพิ่งสนใจเด็ก! ดูจื่อเอ๋อร์ก่อนว่านางเป็นอย่างไร!”
อวิ๋นเจิงตวาดลั่น สีหน้าราวกับจะกินคน ทว่ามือที่กุมฝ่ามือของเย่จื่อกลับสั่นไม่หยุด
ยามนี้เขาไม่มีแก่ใจจะสนใจเด็ก ความคิดทั้งหมดล้วนอยู่ที่เย่จื่อ
เย่จื่อหลับตาแน่น ใบหน้าซีดขาว ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ อวิ๋นเจิงแทบสัมผัสลมหายใจของนางไม่ได้
“จื่อ……จื่อเอ๋อร์……”
อวิ๋นเจิงเรียกเย่จื่อด้วยเสียงสั่นเครือ
ทว่าเย่จื่อกลับไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
สีหน้าอวิ๋นเจิงเปลี่ยนไปอย่างมาก เขาสั่นเทาขณะยื่นนิ้วไปจ่อใต้จมูกของเย่จื่อ