จวนองค์ชายหกในยามนี้ก็ครึกครื้นเป็นอย่างยิ่ง
วันนี้เป็นวันมงคลสมรสขององค์ชายหก ฮ่องเต้เหวินถึงกับทรงงดว่าราชการหนึ่งวันเป็นกรณีพิเศษ
แม้ขุนนางที่ไม่พอใจอวิ๋นเจิงเพียงใด ก็ยังต้องมาร่วมแสดงความยินดี
เมื่ออวิ๋นเจิงนำขบวนรับเจ้าสาวกลับมาถึงจวน ภายในจวนก็มีผู้คนแน่นขนัดแล้ว
เกี้ยวเจ้าสาวหยุดลงหน้าจวน อวิ๋นเจิงลงจากม้า ก่อนจะเชิญเสิ่นลั่วเยี่ยนออกจากเกี้ยว
เจ้าพิธีเอ่ยคำอวยพรแก่คู่บ่าวสาวอยู่ชุดหนึ่ง จากนั้นจึงเริ่มพิธีรับตัวเข้าจวน
อวิ๋นเจิงเพิ่งจะจูงมือเสิ่นลั่วเยี่ยนข้ามกระถางไฟ นางก็พลันบิดมือเขาอย่างแรง เพื่อแก้แค้นคำพูดล่วงเกินที่เขาเอ่ยไว้ข้างเกี้ยวก่อนหน้านี้
“ซี๊ด...”
อวิ๋นเจิงเจ็บจนสูดลมหายใจเฮือก
“องค์ชายหก เป็นอะไรไปพ่ะย่ะค่ะ?”
เจ้าพิธีรีบเอ่ยถาม
“ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร”
อวิ๋นเจิงยิ้ม “ขี่ม้านานเกินไป เท้าจึงชาเล็กน้อย”
“อ้อ อ้อ...”
เจ้าพิธีมิได้สงสัยสิ่งใด จึงนำทางทั้งสองทำพิธีรับตัวเข้าจวนต่อไป
ใต้ผ้าคลุมหน้าแดง เสิ่นลั่วเยี่ยนแย้มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ลอบกระหยิ่มใจอยู่ในอก
ดูสิว่ายังกล้าพูดจาล่วงเกินข้าอีกหรือไม่!
หลังผ่านพิธีการยุ่งยากอีกหลายขั้น ในที่สุดอวิ๋นเจิงก็พาเสิ่นลั่วเยี่ยนเข้าจวน
ทันทีที่เข้ามาด้านใน อวิ๋นเจิงก็เห็นจางซวีอยู่ท่ามกลางฝูงชน
จางซวียิ้มแฉ่งอย่างโง่งม พลางขยิบตาหยอกล้ออวิ๋นเจิง
อวิ๋นเจิงยิ้มตอบ ก่อนจะทำตามคำชี้แนะของเจ้าพิธีต่อไป
“องค์ชายหก ขอแสดงความยินดีด้วย!”
จางหวยก้าวเข้ามา เอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ด้วยพระกรุณาของฝ่าบาท วันนี้ผู้เฒ่าจึงได้รับมอบหมายให้เป็นประธานพิธีมงคลสมรสขององค์ชายหกกับพระชายาองค์ชายหก”
บัดซบ!
จางหวยเป็นประธานพิธีมงคลสมรสหรือ?